و امروز یازده تیر هشتاد و هشت ...

حرف هایی دارم که می دونم نباید گفت،
حرف هایی دارم که کسی رو ندارم بهش بزنم،
حرف هایی دارم که بلد نیستم بزنم.
کاش بذارید سکوت کنم.



پ.ن: هر نوشته ی زیر همی ادعای شعر بودن نداره!م

توی ماشین بابای دخترک نشستیم و دخترک لم داده توی بغلم. ضبط روشن می شه. فرهاد می خونه و دخترک تا مقصد توی بغلم با فرهاد می رقصه:)

* درمورد یه دختر بچه ی یک ساله، نوشتن کافی نیست...

آتیش جلوی چشمام کش میاد، بالا می ره و تو هوا پیچ می خوره. صدا میاد همه جا.نمی تونی فرار کنی. از رو آتیش می پری شایدم یکی می پروندت. بی حسی. این صداها، این آدم های غریبه، این آتیش که گر می گیره و می رقصه و دود می کنه هیچ معنی ندارن. یکی سیم می چرخونه. فکر می کنی قشنگه! ولی حس نمی کنی. فکر می کنی خطرناکه ولی حس نمی کنی. تو این نور و سر و صدا گم می شی. بچه ها می رن باغ. صدا صدا صدا. هیچ جای فراری نیست. خودت رو گول نزن دختر اونی که تو می خوای ازش فرار کنی صدا نیست...

خیلی دور شده، یادم نیست اون روزها که خودم رو دوست داشتم به خاطر این بود که کسی دوستم داشت،قبولم داشت یا چون خودم خودم رو دوست داشتم ،قبول داشتم آدم ها می تونستن دوستم داشته باشن. تو راست می گی من تنهای تنهام. هیچ کس رو ندارم. مدت هاست کسی باهام حرف نزده، کسی برام درددل نکرده، گاهی فک می کنم حتی تو هم نبودی.
تو راس می گی از اون آدمی که تو عاشقش شدی هیچی نمونده. اینو خودمم سخت تحملش می کنم چه برسه به بقیه. فقط نمی دونم چی شد اون آدمه به اینجا رسید. اون اعتماد به نفس سه سال پیش، اون صبر و تحملی که اگه تو دنیا واسه هیچکی نداشت برای تو یه نفر داشت کجاست؟ این روزها نه ازم چیزی مونده نه برام. اگه هم چیزی مونده بود خودم زدم اونایی که با چنگ و دندون نگه داشته بودم با همون چنگ و دندون از خودم کندم. اینی که دارم با دستای خودم نابودش می کنم خودم نیست، فقط یه جسده. من همون روز که بهم گفتی از چه چیزهاییم بدت میاد مردم. یا نه همون شب، همون شب لعنتی که تا حالا هیچ شبی تو عمرم به اون وحشتناکی نبود.
خداحافظ رفیق
خوش باشی

تا چند ساعت پیش می خواستم بیام و بنویسم که حالم خوبه وآرومم و زندگی برام جریا پیدا کرده و کلی حرف بزنم. الان میدونم که ساده بودم و شاید زیادی خوشبین ولی هنهوز سر حرفم هستم که زندگی برام دوباره به جریان افتاده و حتی اگه همه ی خوبی های این چند روز غیرواقعی بودن(که خیلی هاش نبودن) باز برام لازم بود. دارم یکم به خودی که دوس دارم نزدیک می شم دوباره. اعتماد به نفس پیدا کردم که اگه از چیزی راضی نیستم می تونم تغییرش بدم.

هی لعنتی! تو نه آدم رفتنی نه حتی می تونی چند روزی بری گم شی. چند روز که هیچی تو نتونستی از پل عابر کریمخان دورتر بری. پس الکی زر نزن

لازم به توضیح هست که به جز پست قبل بقیه ی پست های این چند وقت رو با خودمم؟

قرار نیست که فقط اینجا غر بزنم خوب،می شه توش اعترافم کرد:
گاهی دلم برات می سوزه که من منم و تو تویی و من تو رو دارم و تو منو...

من همیشه آخرین ورق شاه دل رو میذارم. هیچ وقت روش دو تا کلیک نمی کنم. همیشه به موس می گیرمش و آروم می برمش بالا. مواظبم کملا بیاد رو بی بی دل. وقتی بی بی دیگه دیده نمی شد انگشتم رو از روی موس برمی دارم و یهو همه ی ورق ها می ریزن پایین و هرکدومشون می شن چند صد تا ورق که چند باری می خورن زمین و بعدش از صفحه می رن بیرون و آخرین آس که می ره بیرون همه جا سبز می شه و من تموم می شم و آخ که چقد دلم می خواد تموم شم این روزا.