خانوم کوچولو

2010-06-03T22:26:00.002+04:30

دیگه حتی نمی‌تونم چند خط از حالم بنویسم

2010-05-13T23:31:00.002+04:30

توانایی ارتباط برقرار کردن با آدم‌ها رو اگه قبلا کم داشتم حالا به طور کلی از دست دادم

برای منو

2010-04-16T00:52:00.002+04:30

منو امروز دوساله شد.

هیچ‌وقت نوشتن توش برام خیلی ساده نبود. این اواخر چه حرف داشتم چه نه، فقط به صفحه‌ی سفید نگاه می‌کردم و آخرش یا صفحه رو همونجور سفید می‌بستم یا یه چیزی می‌نوشتم بعد پاک می‌کردم و می‌بستم. گفتم دیگه نمی‌نویسم. حالا دلم براش تنگ شده. دلم می‌خواد برگردم ولی هنوز تو خودم نمی‌بینم و همین دلمو می‌سوزونه هربار که بازش می‌کنم.
باید می‌نوشتم که چقدر دوسش دارم و چقدر با همه‌ی نتونستن‌ها و تنبلی‌هام از بودنم توش راضی‌ام.
تولدش مبارک

پ.ن: مبارکه معین. خوب بودن منو از نوشته‌های همه‌مون بود ولی دوسالگیش فقط به خاطر توئه

2010-01-06T14:33:00.004+03:30

الان سه سال و نیم گذشته. شاید هم بشه گفت چهارسال، چهارسال و نیم حتی. تا قبل از این آدم‌های زندگیم توی دوره‌های تقریبا سه ساله عوض می‌شدند و من هیچ وقت نمی‌فهمیدم چرا. نمی‌فهمیدم چرا نمی‌تونم جلوش رو بگیرم و آدم‌ها رو نگه دارم برای خودم. دعوایی درکار نبود، یا قهری، کمرنگ می‌شدند و احوال‌‌پرسی‌های چند وقت یک‌بار جای باهم بودن‌های هر روزه رو می‌گرفت. آدم‌های جدیدی پیدا می‌شدند که به من جدید بیشتر شبیه بودند. همراه بودند و دوست‌داشتنی‌هام رو می‌شناختند. همین چند سال پیش بود که این رو فهمیدم و دیدم از وقتی یادم میاد تاریخ مصرف آدم‌ها برام حدود سه سال بوده. شاید از حدود ده سالگی. ترسیدم ولی باز هم تن دادم به این که به نزدیک شدن. یا نه اول نزدیک شدم، بعد یادم افتاد و ترسیدم ولی خواستم که ادامه بدم. الان بیشتر از سه سال گذشته. یه دوره‌ی دیگه کم و بیش طی شده. از بعضی آدم‌ها دور شدم بدون این که بفهمم یا بفهمند چی‌شد. فقط این‌بار چند نفری پیدا شدند که انگار تاریخ مصرف ندارند، هستند همین‌طور.

2009-10-26T22:40:00.000+03:30

عجیب میگذرد این روزها که بی دلیل حالم خوب است و خوب نیست و دلم شکسته نوشتن را خوش ندارد و می خواهد گم شود در این "و" های مکرر و نثری که خیالش را گرفته. بی دلیل بی دلیل هم که نه، کم غصه ندارد این دل و کم دلخوشی.
و از دلخوشی‌های این روزها دوشنبه عصرهاست که از وسط خود زندگی می گذرد. از وسط بوی بد ماهی و دست فروش های رنگارنگ و دسته های سبز سبزی و تنها عصر این روزهاست که دلگیر نیست و تو نمی‌میری تا تمام شود. و غصه ها تمام نمی‌شوند تا تو تمام نشوی.

جنیس...

2009-10-08T12:15:00.001+03:30

همین مسئله از بچگی وحشت‌زده‌اش کرده بود همین که هیچ‌ کس نمی‌دانست آدم چه احساسی دارد. این که هیچ کس نمی‌دانست یااهمیتی نمی‌داد دیگر برایش روشن نبود.

جان آپدایک- فرار کن خرگوش

2009-10-01T10:54:00.009+03:30

مزخرف بود

2009-08-24T11:10:00.002+04:30

بعد بیا یه روز با هم بشیم به همه ی این روزها بخندیم یا اگه خواستی گاهی براشون گریه کنیم ولی یه روز بیا یه روز که همه چی گذشته باشه یه روز که ماه ها یا سال ها بعد باشه فقط یه روز بیا...م

2009-08-22T12:22:00.002+04:30

می‌شینی که بنویسی، زیاد، از همه جا. برای این وبلاگ که بیشتر از یه ماهه داره خاک می‌خوره از خودت بنویسی از این دنیایی که دلت می‌خواد باور کنی خوبه و می‌تونه خوب بمونه و تا حس می‌کنی ممکنه خرابش کرده باشی چنان هول می‌شی و دست و پات رو گم می‌کنی که واقعا تا مرز خراب کردنش می‌ری.
باید بنویسم از خودم از تو از این روزها از روزهایی که گذشت. اونقدر که همه‌چی کلمه بشه و کلمه هاش مثل کلمه‌های اسفار کاتبان زنده بشن واقعی باشن و دنیا رو دوباره بسازن
باید بنویسم از این کتاب‌های تلنبار شده روی میز و درفت کنم شاید برگردن سر جاشون و میزم رو پس بدن.
راستی خانوم کوچولوی من می‌دونستی از بس گوشه گیر بودی از بس ننوشتی، نه برای خودت نه برای خونده‌شدن که دیگه هیچ‌کی نیست من رو به تو بشناسه؟ که اگه کسی بخواد معرفی کنه می‌گه صبای منو(+)؟ دلم برات تنگ شده دلم برات می‌سوزه دختر کوچولوی من...

یازده تیر هشتاد و پنج

2009-07-02T23:20:00.002+04:30

و امروز یازده تیر هشتاد و هشت ...

سکوت

2009-05-11T23:10:00.002+04:30

حرف هایی دارم که می دونم نباید گفت،
حرف هایی دارم که کسی رو ندارم بهش بزنم،
حرف هایی دارم که بلد نیستم بزنم.
کاش بذارید سکوت کنم.

پ.ن: هر نوشته ی زیر همی ادعای شعر بودن نداره!م

دخترک 1

2009-04-19T00:32:00.003+04:30

توی ماشین بابای دخترک نشستیم و دخترک لم داده توی بغلم. ضبط روشن می شه. فرهاد می خونه و دخترک تا مقصد توی بغلم با فرهاد می رقصه:)

* درمورد یه دختر بچه ی یک ساله، نوشتن کافی نیست...

زردی من از تو

2009-03-17T20:39:00.003+03:30

آتیش جلوی چشمام کش میاد، بالا می ره و تو هوا پیچ می خوره. صدا میاد همه جا.نمی تونی فرار کنی. از رو آتیش می پری شایدم یکی می پروندت. بی حسی. این صداها، این آدم های غریبه، این آتیش که گر می گیره و می رقصه و دود می کنه هیچ معنی ندارن. یکی سیم می چرخونه. فکر می کنی قشنگه! ولی حس نمی کنی. فکر می کنی خطرناکه ولی حس نمی کنی. تو این نور و سر و صدا گم می شی. بچه ها می رن باغ. صدا صدا صدا. هیچ جای فراری نیست. خودت رو گول نزن دختر اونی که تو می خوای ازش فرار کنی صدا نیست...

2009-02-22T23:30:00.000+03:30

خیلی دور شده، یادم نیست اون روزها که خودم رو دوست داشتم به خاطر این بود که کسی دوستم داشت،قبولم داشت یا چون خودم خودم رو دوست داشتم ،قبول داشتم آدم ها می تونستن دوستم داشته باشن. تو راست می گی من تنهای تنهام. هیچ کس رو ندارم. مدت هاست کسی باهام حرف نزده، کسی برام درددل نکرده، گاهی فک می کنم حتی تو هم نبودی.
تو راس می گی از اون آدمی که تو عاشقش شدی هیچی نمونده. اینو خودمم سخت تحملش می کنم چه برسه به بقیه. فقط نمی دونم چی شد اون آدمه به اینجا رسید. اون اعتماد به نفس سه سال پیش، اون صبر و تحملی که اگه تو دنیا واسه هیچکی نداشت برای تو یه نفر داشت کجاست؟ این روزها نه ازم چیزی مونده نه برام. اگه هم چیزی مونده بود خودم زدم اونایی که با چنگ و دندون نگه داشته بودم با همون چنگ و دندون از خودم کندم. اینی که دارم با دستای خودم نابودش می کنم خودم نیست، فقط یه جسده. من همون روز که بهم گفتی از چه چیزهاییم بدت میاد مردم. یا نه همون شب، همون شب لعنتی که تا حالا هیچ شبی تو عمرم به اون وحشتناکی نبود.
خداحافظ رفیق
خوش باشی

برای او که هست،همیشه هست

2009-01-30T02:26:00.003+03:30

تا چند ساعت پیش می خواستم بیام و بنویسم که حالم خوبه وآرومم و زندگی برام جریا پیدا کرده و کلی حرف بزنم. الان میدونم که ساده بودم و شاید زیادی خوشبین ولی هنهوز سر حرفم هستم که زندگی برام دوباره به جریان افتاده و حتی اگه همه ی خوبی های این چند روز غیرواقعی بودن(که خیلی هاش نبودن) باز برام لازم بود. دارم یکم به خودی که دوس دارم نزدیک می شم دوباره. اعتماد به نفس پیدا کردم که اگه از چیزی راضی نیستم می تونم تغییرش بدم.

یه پست خیلی وقته رو دلم مونده که احتمالا همین روزها می نویسمش.

لینکدونی اینجا رو به گوگل منتقل کردم و یکم طول می کشه کامل بشه. فید بعضی ها رو هم گوگل ریدر پیدا نکرد. اگه لینکتون نیست خودتون می دونید فیدتون رو بهم بدید لطفا.

2009-01-21T09:40:00.000+03:30

هی لعنتی! تو نه آدم رفتنی نه حتی می تونی چند روزی بری گم شی. چند روز که هیچی تو نتونستی از پل عابر کریمخان دورتر بری. پس الکی زر نزن

لازم به توضیح هست که به جز پست قبل بقیه ی پست های این چند وقت رو با خودمم؟

2009-01-20T17:29:00.002+03:30

قرار نیست که فقط اینجا غر بزنم خوب،می شه توش اعترافم کرد:
گاهی دلم برات می سوزه که من منم و تو تویی و من تو رو دارم و تو منو...

The hills are alive with the sound of music

2009-01-04T19:34:00.003+03:30

ببین عزیز من، تو این دنیایی که تو داری توش زندگی می کنی ما ریا هیچ جایی نداره. حالا تو هی بزن زیر آواز که:
یک ظرف پر میوه،یک باغ پر گل
پرواز پروانه، آواز بلبل
روی موج دریا، تصویر ماه
دیدار آهوی گمکرده راه...
بزرگ شده لعنتی بفهم. بفهم وقتی یکی گفت خدافظ یعنی رفته نباید همه جا رو بگردی که شاید یه گوشه کناری قایم شده تا وقتی بغضت ترکید(اگه قبلا نترکیده) بیاد بیرون و بغلت کنه و بگه ببین نرفتم! بفهم اون صدای پایی که پشت سرت داره میاد اونی نیست که الان ازش جدا شدی و نخواسته حالا که ناراحتی تنهات بذاره، اون صدای پا، اون سایه ی پشت سرت در بهترین حالت اونیه که می خواد یه متلک بگه و بره.
بفهم لعنتی فقط تو فیلما، اونم فیلمای موزیکال که امروز هیچکی به جز تو حوصله ی تماشا کردنشون رو نداره می شه با فک کردن به چیزای خوب و شعر کردنشون از چیزی ناراحت نشد و از رعد و برق نترسید و تو تو هیچ فیلم موزیکالی زندگی نمی کنی...

2008-12-31T00:42:00.000+03:30

من همیشه آخرین ورق شاه دل رو میذارم. هیچ وقت روش دو تا کلیک نمی کنم. همیشه به موس می گیرمش و آروم می برمش بالا. مواظبم کملا بیاد رو بی بی دل. وقتی بی بی دیگه دیده نمی شد انگشتم رو از روی موس برمی دارم و یهو همه ی ورق ها می ریزن پایین و هرکدومشون می شن چند صد تا ورق که چند باری می خورن زمین و بعدش از صفحه می رن بیرون و آخرین آس که می ره بیرون همه جا سبز می شه و من تموم می شم و آخ که چقد دلم می خواد تموم شم این روزا.

2008-12-05T03:36:00.000+03:30

اینجا تعطیل نیست!!!

2008-09-22T00:24:00.002+03:30

چرا دروغ بگم؟ خوب نیستم. ولی دیگه کلافه نیستم.می شه گفت آرومم حتی. شاید اگه یه ساعت پیش می نوشتم می تونستم بگم خوبم. دلتنگم و می دونم که قراره از این هم دلتنگ تر بشم خیلی دلتنگتر. می دونم میاد شبا و روزایی که سرمو فرو کنم تو بالش و هق هق کنم. که از نگرانی از منتظر بودن بخوام سرم رو بکوبم به دیوار. ولی دیگه نمی خوام ازش حرف بزنم. حداقل فعلا. می گیرمش یه مرخصی کوچولو که زود تموم می شه. به همیشگی شدنش فکر نمی کنم. منتظر می مونم...

معصومیت از دست رفته، نرفته...

2008-09-03T20:46:00.004+04:30

روی پل عابر نشسته بود و گریه می کرد. می دونستم اگه برم طرفش چی قراره بشنوم. ولی نمی دونم چرا رفتم. شاید چون چهار سالش هم نبود و قیافه ش بدجوری معصوم بود . گفتم کسی اذیتت کرده؟ سر تکون داد که نه. می دونم نباید ولی پرسیدم چیزی گم کردی؟ سر تکون داد که آره. گفتم اگه بهت پول بدم قول می دی دیگه گریه نکنی؟ اشکاشو پاک کرد و نگام کرد، چند ثانیه نگام کرد فقط آخر هم سرشو انداخت بالا که نه! اونموقع دلم می خواست بمیرم. دلم می خواست هرچی دارم بهش بدم فقط دیگه مجبور نباشه این کارو بکنه نه اصلا دلم می خواست با خودم برش دارم ببرمش پیش خودم ولی هیچ کاری براش نکردم. فقط همه ی فال هاش رو خریدم به این امید که بتونه بره خونه. کاش رفته باشه

آه...

2008-08-26T01:52:00.005+04:30

از عواقب زیاد فرندز دیدن یکیش اینه که هر چیزی که می بینی یا بدتر از اون هرچیزی که توی زندگی واقعی می گذره منتظری صدای ابراز احساسات بشنوی. صدای خنده، دست، آه...

2008-08-08T03:01:00.002+04:30

2008-07-27T01:09:00.001+04:30

دلم می خواد فرار کنم. حالا هرجور که شده.صدتا وبلاگ که مدت هاست نخوندم رو باز می کنم و شروع می کنم همه رو دونه دونه خوندن از اول تا آخر صفحه. شاید یادم بره. شاید اون پست خاص از ذهنم بره بیرون. اون حرفا رو یادم بره. یادم بره چی گفتم و چی شنیدم . دلم می خواد زمان برگرده عقب. نه دیروز. خیلی عقب تر. نوزده بیست سال پیش و من به دنیا نیام. مثل اون لخته خونی که نمی دونم چرا همیشه فکر می کنم خواهرم بوده. نه اصلا جای اون. می خوام بخوابم و دیگه نباشم. شاید زیادی سخت می گیرم. شاید این هم یادم بره چند وقت دیگه. یادمون بره. حداقل اذیت نکنه. ولی الان بدجوری دلم می خواد نباشمدلم صالح اعلا می خواست که توی تلویزیون نشسته باشه و برای بییندگان جانش حرف بزنه.نبود چرا.

پ.ن: این نبودن اصلا شبیه مرگ یا خودکشی نیست دلم نبودم از اول رو می خواد

چرا روی پله نشستیم یا عینک آقای اکا کجاست

2008-07-09T19:56:00.005+04:30

ماجرا مضحک تر و عصبی کننده تر از اون بود که بتونم بدون تعجب و خنده های عصبی تعریفش کنم و همه گیر دادن که دوستات رو گرفتن تو چرا می خندی؟ نبودن وقتی همه ی تنم داشت می لرزید از داد و بیدادهای اون مرد. وقتی ازاس ام اس ی که توش نوشته بود "چیزی نیست! الان تمومه " سه ساعت گذشت و خبری نشد و ما مونده بودیم و گوشی هایی که خاموش بود ...

منحرف ترین ذهن ممکن، مضحک ترین گیر ممکن، و زدن محترم ترین فرد ممکن چنان روزی برامون ساخت که تا عمر داریم یادمون نمی ره

(+)

(+)
(+)

2008-06-27T01:29:00.002+04:30

من که گفتم دارم فرو می رم چرا هولم می دی دیگه؟ چرا هی می زنی تو سرم؟ بدون این چیزام غرق می شم. چیزی نمونده. نگام کن! فقط اشکام مونده...

شاید لبخند

2008-06-26T17:09:00.001+04:30

حتی توی یه دوره ی بد هم چیزهای کوچیکی هست که لبخند واقعی رو لبت شاید هم تو دلت جا می ذاره. مثل انگشت کوچیکه ای که به عقب دراز می شه تا انگشتت دورش حلقه بزنه، یا راننده ای که برخلاف اکثر راننده تاکسی ها خیلی خوش اخلاق و مودبه و نوری گذاشته و با آهنگ ها رفته تو حال...

2008-06-25T19:24:00.001+04:30

افتادم توی یه مرداب و دارم همینجوری توش فرو می رم. این وسط به دارم به همه چیز و همه کس چنگ می زنم شاید نگه م داره. نه این که بکشدم بیرون! فقط نذاره بیشتر از این توش فرو برم. دستم به هیچی بند نمی شه ولی. چیز ها از دستم سر می خورن و آدم ها با یه تکون شدید منو از خودشون جدا می کنن نکنه اونارم بکشم تو. نه اصلاً کسی نمی بینه من دارم فرو می رم. کسی غرق شدنمو نمی فهمه. همه فقط خرابکاری هایی رو می بینن که چنگ هایی که بهشون می زنم جا می ذاره. من دیگه دست و پا نمی زنم. ساکت و آروم برای خودم فرو می رم. من کسی رو با خودم نمی کشم اون زیر. قول می دم...

پ:ن: از شوخی-جدی متنفرم!
پ.ن2:دارم برای همه از جمله فردای پونه ی عزیزم دعا می کنم. کاش یکی پیدا شه برای منم دعا کنه.

من از در اومدم!

2008-06-19T01:22:00.002+04:30

دارم تو لحظه زندگی می کنم. یعنی کار دیگه ای از دستم برنمی اد از بس که لحظه هام پررنگ شدن. هرکدوم اونقدر سنگینن که جایی برای لحظه ی قبل باقی نمی گذارن. دارم غرق می شم تو این همه حس اغراق شده. بیشتر امروز رو داشتم دور خودم می چرخیدم. بیشتر از چند دقیقه نمی تونستم یه جا آروم بمونم. تا این که کسی بهم پناه داد. باورت می شه بعد از اون آروم گرفتم؟م

چند خط پایین فقط مال خودمه که دیروز رو فراموش نکنم:م
نمی دونم چرا اینهمه دلم می خواست سپینود رو ببینم. دیروز از صبح که پاشدم شروع کردم به خوندن خانوم دالاوی و تا ساعت سه سه و نیم جز برای ناهار و تلفن زمین نذاشتمش شاید بتونم تمومش کنم که بهونه ای برای رفتن داشته باشم. نتونستم. پنجاه صفحه موند. ولی رفتم و بالاخره سپینود و صباش رو دیدم. فقط دیدمش. مستقیماً جز سلام و خداحافظی هیچی نگفتیم ولی تا امروز رو هوا بودم.م

چند عاشقانه ی ناآرام

2008-06-18T15:50:00.001+04:30

بعد از مدت ها جریان عصبی بین قشر مخ و دستگاه لیمبیک م دوباره قطع شده. من دوباره عاشق شدم. می فهمی؟

بدجوری افسرده بودم. زندگی خالی بود و همه ی دنیا زشت. داشتم به همه بد و بیراه می گفتم. حتی به تو، گفتم خودخواهی، منو نمی بینی، نمی فهمی حالمو...
صدات آروم آروم اومد. تو داشتی به شیوه ی خودت محبت می کردی و من خیلی غریب به شیوه ی خودم محبتت رو فهمیدم و تا می تونستم ممنونت شدم."مرسی که زنگ زدی" هیچ وقت نمی تونه قدردانی منو تو اون لحظه برسونه.

دیشب یه لحظه، فقط یه لحظه ی کوچولو نمی دونم چرا نبودنت، رفتنت از ذهنم گذشت. انگار اولین بار بود که دیدمش. فهمیدمش. توی سخت ترین لحظه ها هم اینجوری حسش نکرده بودم. همه ی تنم یخ زد. من بهت محتاج نیستم. نه که نباشم ولی خیلی بیشتر از اون عاشقم. حضورت و حتی فکر حضورت لذت بخشه و نبودنت عداب. من تو رو با ذره ذره ی وجودم می خوام.
تنها کاری که از دستم برمی اومد کردم. چشم هام رو بستم و شروع کردم به دویدن. اتوبان خیابون کوچه و پله ها رو با بیشترین سرعتی که می تونستم دویدم تا بهت برسم. رسیدم. دست هام رو حلقه کردم دورت.هنوز نفس نفس می زدم. چسبوندمت به خودم و با همه ی توانم فشارت دادم. انگار اینجوری مالکیتم ثابت می شه و دیگه هیچکی نمی تونه تو رو از من بگیره.
من ترکت نمی کنم. کسی تو رو از من نمی گیره. خودت خودت رو ازم نگیر.

2008-04-20T11:21:00.000+04:30

امروز با دوستی حرف سر این نوشته ی خانم شین بود و بحث های این چند هفته ی وبلاگستان. من اونموقع خود نوشته رو نخونده بودم و خیلی هم نتونستم خوب منظورم رو از مخالفت تقریبیم برسونم ولی الان احساس کردم این توضیح رو بدهکارم و بیشتر از همه به خودم.
من وقتی از لحاظ جسمی بالغ شدم نترسیدم. مامانم از چندسال قبلش هر چیزی که باید در مورد تغییراتی که توی خودم بود می دونستم بهم گفته بود. توی راهنمایی چند وقتی سرمون به همین تغییرات خودمون گرم بود ولی کم کم سر و کله ی چیزهای دیگه ای پیدا شد. جک هایی که نمی فهمیدیم. منطقه ی ممنوعه ای که مامان هیچ کدوم از بچه ها نیومده بود براش توضیح بده. این منطقه رو ما توی راهنمایی خودمون کشف کردیم. مثل بدن خودمون نبود که واضح باشه و بهش عادت کنیم. ممنوع بود و مبهم و ترسناک. هنوز چیزی به اسم اینترنت و وبلاگ نمی شناختیم که بهش رجوع کنیم. بعد یکی دو سال اطلاعاتمون از اینور اونر کامل تر شد یکم از ابهام دراومد ولی چیزی از ترسناکیش کم نشد. تازه ترسناکتر هم شد. وقتی که وقتش شد باید چیکار کنم؟ من که هیچی نمی دونم! من که بلد نیستم! من خجالت می کشم! نکنه بد باشه؟ چرا بدن من این شکلیه؟ نکنه غیرعادی باشه؟ چقدر مو روی بدنمه! وقتی موهای دست و پام رو می زنم تا چند روز پوستم صافه بعدش چی؟ اصلاً چرا باید پیش بیاد؟ روی شونه هام و پشتم چقدر جای جوش هام لکه اگه تا اونموقع نرفته باشه چی؟ با این همه لک که نمی شه خوب!
دوم سوم راهنمایی بودم که با اینترنت آشنا شدم. که اون اوایل برام مساوی بود با سایت هایی مثل بدهی و چت روم هاشون و ایمیل یاهو. کم کم پیشرفت کردم و به یاهو مسنجر و یکی دوتا سایت کمی از امثال بدهی جدی تر رسیدم. توی همین دوره بود که وقتی توی یکی از چت روم های انگلیسی یاهو بودم و داشتم با انگلیسی در حد خودم با یه هندی که زبانش خیلی بهتر از خودم نبود چت می کردم یه آی دی ناشناس بهم پی ام داد که توش یه لینک بود. نمی دونستم روی هر لینکی نباید کلیک کرد پس از سر کنجکاوی روش کلیک کردم و زدمش پایین صفحه. بعداً که از نت خارج شدم یادش افتادم و بازش کردم. ناخواسته رسده بودم به یه صفحه پ.ورن. حالم داشت بهم می خورد به نظرم کثیف بود و بدجوری ترسناک!
با این اوضاع این ترس موضوع خیال عادی شدن و از ترسناکی دراومدن نداشت.
یکی دو سال بعد من وبلاگ ها رو کشف کردم. هودر، بادبادک(سارا)، خورشید خانوم، من و مانی و خیلی وبلاگ های دیگه که روز به روز بیشتر شدن. مشتری دائم خیلی هاشون شدم و خیلی ها رو هم بعد یه مدت دیدم دوسشون ندارم و نخوندم و خیلی ها هم بسته شدن.
دیدم خیلی ها که خیلی هم از من بزرگترند از خودشون می نویسند. از زن بودنشون. از احساساتشون. از این که نمی خوان اختیار جسمشون دست کس دیگه ای باشه. کم کم انقدر از زبون همه خوندم و چیزهایی رو تجربه کردم که بالاخره فهمیدم رابطه ی ج ن س ی نه غول ترسناکه نه پری مهربون. آدمه!
من امروز دلم برای یازده دوازده سالگی خودم می سوزه. برای ترس هایی که تا مدت ها باهام بودن فقط به خاطر این که کسی نبود انسانی بودن این رابطه رو برام توضیح بده. کسی نبود که با خوندن نوشته هاش بفهمم قضیه اونقدرها هم پیچیده نیست ترسناک نیست بلکه اگه درست باشه بدون این که لازم باشه من یا طرفم خیلی کامل، ترتمیز و خوشگل باشیم می تونه لذت بخش باشه.
اگه من اون روز به جای این که با اون عکس های پ ورن رو به رو بشم با یکی از این نوشته های الان وبلاگستان رو به رو شده بودم به جای این که اون سال ها رو صرف نگرانی و ترسم کنم یاد می گرفتم خودم و بدنم رو دوست داشته باشم و انقدر به خودم نگم که چرا من این شکلی ام که امروز که می دونم باید دوسش داشته باشم و بشناسمش برام سخت نباشه.
نوشته هایی که می دیدم از زبون کسیه که سنش خیلی از من بیشتره و حرف های دیگه که می زنه هم درسته پس با آرامش به انتظار اون روز می نشستم نه با نگرانی.
یه نوجوون به خاطر کنجکاوی دنبال این نوشته ها می ره و اطلاعات غلط حتی اگه خودش و خانواده اش هم نخوان به دستش می رسه. چه بهتر که این اطلاعات از لابه لای نوشته های وبلاگی باشه که توش خیلی چیز های مفیدتری هم پیدا می شه و در عین حال س ک س رو نه غول بد ترسناک کرده نه پری. یه نوجوون شاید تاثیر پذیریش زیاد باشه ولی یادتون نره که عقل هم داره و محیط خانواده ش هم قبلاً هر تاثیری که می تونسته روش گذاشته. نمی شه گفت هیچ کس توی وبلاگ ها حرفی از خوبی یا بدی س کس نزنه که نوجوونه من چشم و گوشش باز نشه. با وبلاگ هایی که صرفاً ج ن سی می نویسند کاری ندارم چون توی یه دسته ی جدا قرار می گیرند و این که بدن یا خوب ربطی به این که نویسنده زنه یا مرد نداره.
من خیلی وقت نیست که از نوجوونیم گذشتم (شاید هم هنوز کامل نگذشته باشم) و قسمت بیشتر این نوجوونی توی همین وبلاگ موجوده. اگه به خودم این اجازه رو دادم که راجع به این موضوع نظر بدم فقط به خاطر احساس اون روز های خودم بود وگرنه من مامان نیستم و شاید نتونم خیلی از احساسات مادرانه رو درست درک کنم و به نظر مامان ها هم خیلی احترام می ذارم.

پ.ن: منو ی ما رو یادتون نره

آرزو های بزرگ

2008-04-02T23:12:00.003+04:30

اینم آرزوهای محال من به دعوت معین:

_ قدیمی ترین آرزوی محالی که یادم میاد داشتم و هنوز هم تا حدی دارم اینه که زمان بچگی های مامان و خاله هام حضور داشتم و با اسباب بازی هایی که تعریفشو می کردند بازی می کردم و از این مهمتر دو تا دایی شون رو داشتم. از اون طرف هم دلم می خواست بچگی های مامان بزرگ مامانم هم بودم و باهاش از درختی که مخفیگاهش بود و برام تعریف می کرد بالا می رفتم و تا هر وقت دوست داشتم اون بالا می موندم و البته اونجا هم یه دایی مهربون بود که تنها کسی بود که از اون مخفیگاه با خبر بود. این عقده ی دایی هم بد چیزیه...

_این آرزو بر می گرده به سال های راهنمایی آرزوی این که اسکارلت باشم یا حداقل توی اون دوران زندگی کنم یا یکم قبل ترش که به جنگ نخورم. اون لباس ها اون رقص ها ...

_ داشتم آرزو های الهام رو می خوندم که یاد این آرزوی خودم افتادم منم همیشه آرزو داشتم که شب بخوابم و صبح که پا شدم ببینم قدم ده بیست سانتی بلند تر شده. ورژن تکامل یافته تر این آرزو اینه که علاوه بر قد وزنم هم چند کیلو بیشتر شده باشه فقط در حدی که از زیر سایه ی این سی اولش در بیام. از اونجایی که هر کاری می کنم نمی تونم بیشتر از این که الان می خورم بخورم پس این هم آرزوی محالیه

_ توی همین ایران یه کنسرت باشه توی یه سالن خوب و AndréRieu و ارکسترش برامون والس های دوست داشتی بزنن و همه رو دعوت به رقص کنن روی سرمون بادکنک رنگی بریزن و البته کسی نباشه که بگه چرا تکون می خورید و صاف بشینید و از این چیزایی که توی کنسرتهای الان هست. فقط یه لحظه تصورشو بکنید که چه شبی می شه...

_ هیچ بچه ای یا نه هیچ موجود زنده ای به خاطر خود خواهی یه عده ی معدود صاحب قدرت نمیره، و عزیزی رو از دست نده. هیچ کشوری هیچ قومی مردم کشور و قوم دیگه ای رو به هیچ دلیلی آزار نده. هیچ جنگی صورت نگیره هیچ وقت.

_ روانکاو بشم اونم در حد و اندازه ی فروید! شاید قسمت اولش یکمی ممکن باشه گرچه بیش از حد سخته...

_ یه خواهر دوقلو داشته باشم!

پونه ، عادل ، دلارام ، بهنام شما هم آرزو های محالتون رو بنویسید شاید یه روز گذر غول چراغ جادو یا یه پری مهربون به وبلاگستانمون افتاد و براوردشون کرد

2008-03-08T11:43:00.007+03:30

چه خوبه که فردا تعطیله! دانشگاه خوبه خوش می گذره، بیشتر درس ها دوست داشتنی ان مخصوصن شنبه ها ولی از بس رفت و اومدش طولانی و خسته کننده شده برام از تعطیلی خوشحال می شم. امروز بعد از مدتها بدجوری دلم می خواست ویولن بزنم. خونه خیلی شلوغ بود همه اینجا بودن. آخر نزدم. دوس ندارم کسی گوش کنه. نمی دونم زندگیم خوبه یا نه. فکر می کردم همه چیز خوبه. دارم یکم شک می کنم. شاید داشتم خودم رو گول می زدم. شاید اونقدرهام که وانمود می کنم خوب نباشم. چقدر بده که هیچکی با من حرف نمی زنه. امروز به وضوح دیدم حتی وقتی سر حرف رو باز می کنم وقتی می خوام حرف بزنم هم کسی نمی خواد با من حرف بزنه. اشکال از خودمه می دونم هم صحبت خوبی نیستم در واقع هم صحبت بدی ام. دلم یه گروه دوستی می خواد. از همونایی که توی پارک بودن. چهار پنج تا دختر و پسر که همه جا با هم برن، بخندن، حرف بزنن، بحث کنن... تو داشتن یه دوست ساده هم موندم اونوقت چه چیزایی می خوام.

پ.ن: این پست دیشب نوشته شده بود و قرار هم بود همون دیشب فرستاده بشه ولی بین ساعت یک تا دو دیشب هرکاری کردم نتونستم بلاگر رو باز کنم

2007-11-24T19:30:00.000+03:30

دلم تنگ شده. برای این وبلاگ برای این که بشینم درست حسابی بنویسم بیشتر از چند خط ، بیشتر از بازی های وبلاگی ، برای دل خودم. م

موسیقی فیلم شب های روشن گذاشتم. غرق شدم توی صحنه های فیلم و بیشتر از اون توی فکر صاحب این سی دی. م

کامپوتر خودم ویروسی و به طرز اسفناکی رو به موت تشریف داره اونقدر که دلم نمیاد روشنش کنم. تنبلی و فکر این که چند وقت دیگه لپ تاپ رو از بابا می گیرم نمی ذاره یه فکری براش بکنم . ولی توی یه اتاق دیگه پای کامپیوتری که کلی برنامه، عکس، آهنگ و ... توش هست که هیچ کدوم مال تو نیستن نشستن و وبلاگ نوشتن هم کار بی خودیه.م
دیگه حالم از این وضعیت ناپایدار به هم می خوره. این وضعیتی که همه چی منتظر تغییر و شاید نو شدنه. هرکاری که می خوام شروع کنم به یه خوب که چی بزرگ می رسم. خسته شدم از خونه ی موقتی، اتاق موقتی، کلاس های موقتی... م
دارم خورده ریز های اتاقم رو جمع می کنم و کم کم می برم تهران که باورم بشه آینده ای که منتظرشم چیزی غیر از خواب و خیاله شایدم می خوام زمان دلش به حالم بسوزه و یکم لاک پشت سواری رو کنار بگذاره.م

چند وقت پیش دوستی که اتفاقاً اولین آشناییمون ازهمین وبلاگ بود می گفت از وبلاگ تو هیچی راجع به شخصیتت نمی شه فهمید. خیلی روزمره می نویسی انگار داری حرف می زنی. از اون روز هرچی خواستم بنویسم فکر کردم روزمره است و ننوشتم. حالا دیگه بی خیال شدم. من همین روزمره نویسی خودم رو دوست دارم برام مهم نیست بقیه فکر کنند چه زندگی ساده و لوسی دارم. شما هم بی خیال من بلد نیستم مثل شما بنویسم ;) م

تو این روزها که همه ی دوست های قدیمی و چند ساله حتی زحمت یه خبر که دارن باهم بیرون می رن به خودشون نمی دن این که یه دوست جدید مهربون بیاد تولدش رو فقط به خاطر تو یه هفته عقب بندازه ... نمی دونم چه جوری بگم چه حس خوبی بهم داد... م

2007-11-03T23:30:00.000+03:30

2007-10-31T13:24:00.000+03:30

هجده‌ سالگي‌ات مبارك دوست عزيزم

2007-10-30T13:00:00.000+03:30

از رفتنت دهان همه باز...م

انگارگفته بودند:م

پرواز!م

مممن

مم

قيصر امين‌پور

2007-10-01T01:13:00.000+03:30

بهاي يك روز خوش يك هفته‌ي نحسه؟؟؟م

يك روز خوب

2007-09-27T01:00:00.000+03:30

او قوي و زيباست و من به اين خاطر او را دوست مي‌دارم من او را تحسين مي‌كنم ومايه‌ي غرور من است. اما او را بدون اين ويژگي‌ها هم مي‌توان دوست داشت. او اگر ساده و بدون اين خصائص هم بود باز او را دوست مي‌داشتم. اگر بيمار و رنجور بود برايش كار مي‌كردم, به او خدمت مي‌كردم و برايش دعا مي‌نمودم و تا زنده بودم از او مراقبت مي‌كردم.
بله, من فكر مي‌كنم من او را بخاطراين كه مرد است و مال من است دوست مي‌دارم. دليل ديگري در كار نيست و همچنان كه اول گفتم اين نوع عشق حاصل عقل و منطق نيست; خود به وجود مي‌آيد_ و كسي نمي‌داند از كجا_ و توضيحي هم در كارش نيست و نيازي هم به توضيح نيست. من اين چنين مي‌انديشم. اما من يك دخترم و اولين كسي هستم كه عشق را مي‌آزمايد و شايد روزي ثابت شود كه اين نتيجه‌گيري من از روي بي‌تجربگي و خامي بوده است. م

خاطرات حوا
مارك تواين
برگردان امير آقا محمدحسيني

2007-09-01T23:42:00.000+03:30

مي‌خوام برم شهر موشها

كسي آدرسش رو نداره؟م

2007-08-15T18:47:00.000+03:30

احساس خوبی دارم. بلاخره دارم به روزهایی که توی این یک سال حسرتشون رو می خوردم نزدیک می شم. کلی کتاب دورم دارم که هیجان زدم می کنه و نمی تونم تصممیم بگیرم از کدوم شروع کنم. فیلم می بینم. سینما می رم. با دوست جون حرف می زنم و خلاصه زندگی می گذره و بد هم نمی گذره.

پ.ن: چرا سپیده شاملو فقط سه تا کتاب داره؟؟؟ من بازم می خوام!!!م

2007-08-01T01:36:00.000+03:30

بالا نوشت: مرسي دوست جونم به خاطر قالب و پستي كه براي تولدم گذاشته بودي. مرسي كه اين‌همه تحملم مي‌كني و از همه مهمترمرسي كه هستي.

هنوز دوماه هم از روزهايي كه پونه برام اس ام اس مي‌زد كه اين يه هفته رو هم تحمل كن نگذشته ولي دور به نظر مياد خيلي دور انگار من نبودم كه تموم اين يك سال رو به هر بهونه‌اي درس نخوندم. آينده از اين هم دورتر به نظر مي‌رسه و كاملاً نامعلوم.

مبارك

2007-06-30T12:23:00.000+03:30

راست می‌گویی
بعضی آدم‌ها هستند
روز تولد
يا جشن تولد
لازم ندارند
بودنشان را هر روز بايد جشن گرفت

تولدت مبارك
دوست جون

2007-05-31T18:08:00.000+03:30

خيلي وقت‌ها دلم مي‌خواست از بعضي چيز‌ها بنويسم كه تو شكل دادن با زندگيم و شخصيتم خوب يا بد شكل داشتن دعوت دلارام بهونه‌ي خوبي بود. مرسي

افراد و اتفاقي زير تقريباً به ترتيب تاريخ رديف شدن

مامان اكي(مامان‌بزرگ مامانم) كه قصه‌هاش تخيل رو به من ياد داد و اولين تصوير از دوست داشتن رو برام رسم كرد.

مامانم كه تمام كتاب‌هايي كه دوران بچگي من پيدا مي‌شد رو برام مي‌خريد و هركدوم رو به دستور من! هزار بار برام مي‌خوند. كه اجازه داد بزرگ بشم و تجربه كنم و تنهام نگذاشت

بابام كه هميشه با هم دعوا داشتيم ولي خوب الان مي‌بينم خيلي چيزها رو از اون دارم گرچه هنوزم نمي‌فهمم راه بهتري جز دعوا كردن نبود؟

فيلم هاي جنگي و فيلم هايي كه توشون بمب گذاري مي‌شد! اين فيلم ها باعث شد جنگ و موشك و توپ و بمب بزرگترين كابوس سالهاي بچگي مني بشه كه بعد از اتمام جنگ به دنيا اومدم اونقدر كه هميشه فكر مي‌كردم نكنه يه گوشه‌ي خونه بمبي باشه كه منفجر بشه و هر صداي بيب بيب يا تيك تيك توي ذهنم بمب بود!

مهاجرت به قزوين كه كل زندگي من رو زير و رو كرد همه‌ي دوست‌هام رو ازم گرفت. همه‌ي بعد از ظهرهايي كه توي حياط بازي مي‌كردم يا توي‌ كوچه دوچرخه‌سواري مي كرديم يا حتي فوتبال! سال‌ها طول كشيد تا نفرتي كه از اين شهر داشتم از بين بره و بتونم اينجا رو خونه‌ي خودم بدونم.

معلم قرآن كلاس پنجم دبستانم كه اون سال و يكي دو سال بعدش رو به سال‌هاي اوج مذهبي بودن من تبديل كرد اونقدر كه سعي مي‌كردم آهنگ گوش نكنم كه گناه نكنم! البته كار سختي نبود چون تو خونمون از اون آهنگا پيدا نمي شد كه بخوام گوش كنم ;)

كتاب ريشه‌ها كه اولين كتاب بزرگي بود كه خوندم و چند‌سال بعدش كه كنار بربادرفته قرار گرفت. قاتي كرده بودم كه بلاخره من طرفدار شمالم يا جنوب!!! و البته خود بربادرفته به تنهايي كه روياهاي سال‌هاي راهنماييم بود

سعيد.الف كه وقتي اول دبيرستان بوديم شديداً تصميم داشت من و دوست جون رو به هم بندازه! كه البته اون سال هيچ‌كدوممون تحويلش نگرفتيم! ولي سه سال بعدش خودمون همديگه رو پيدا كرديم! و سعيد خبر نداره

معلم زيست اول دبيرستانم كه باعث شد عاشق زيست بشم و تجري بخونم

داداش‌هادي! داداشي اينترنتم كه توي يه مقطع زماني نسبتاً طولاني بت زندگيم بود اون بت چندسالي هست كه شكسته . نمي‌دونم هنوزم اينجا رو مي‌خونه يا نه

انتخابات دوسال پيش كه گرچه نتيجه‌ي جالبي نداشت ولي دوتا دوست خوب توي زندگي من جا گذاشت و رفت

دوست جونكه كنارش خيلي چيزها رو كه باور كردم كه فكر مي‌كردم ممكن نيست و به خيلي چيزها رسيدم كه هيچ‌جور ديگه‌اي نمي‌شد

عادل آيدين الناز شما‌هم بنويسيد

8

2007-03-03T12:25:00.000+03:30

هست طومار دل من به درازای ابد

بر نوشته ز سرش تا سوی پایان تو مرو...

مولوی

هشت...

يلدا بازي

2007-01-01T22:00:00.000+03:30

خوب اين يلدا بازي با تأخير به ما هم رسيد(+) . اينم آنچه شما نمي‌دانيد: م
يك
چهار پنج ساله كه بودم همسايه‌ي روبرو يه دختر هم‌سن من داشتند كه اسمش نسيم بود و دوست من بود. هر روز يا اون ميومد توي كوچه داد مي‌زد صبا يا من ميرفتم داد مي‌زدم نسرين! و هرچي همه مي‌گفتن بابا اين اسمش نسيم ه نه نسرين باز كار خودم رو مي‌كردم. آخه تصويري كه از اسم نسيم توي ذهنم مي‌اومد يه دختر خيلي قشنگ و لاغر بود ولي تصوير اسم نسرين دقيقاً به اين دوستم مي‌خورد يه دختر تپل و گرد و مو مشكي. حالا اين تصوير ها از كجا اومده بودن رو نمي‌دونم ولي تا آخرين روزي كه با هم همسايه بوديم يك بار هم طفلكي رو درست صدا نكردم... م

دو
يه بار با همين نسيم توي باغچه‌ي حياط ما لوبيا كاشتيم. لوبيا‌هايي كه اون كاشته بود دراومد ولي لوبياهاي من نه! منم در كمال بدجنسي اونقدر به شلنگ رو گرفتم روي لوبياهاش تا آب از خاك درشون آورد و اصلاً هم به روي خودم نياوردم... م

سه
تا دو سه سال پيش امكان نداشت بريم مسافرت و من با بابام دعوام نشه. كوچيك هم كه بودم هروقت از شهركرد يا قزوين بر‌مي‌گشت تهران حتماً حداقل يه دعوا داشتيم! بعد از هفده سال زندگي هنوزم نمي‌دونم چه احساسي نسبت بهش دارم!؟!؟م

چهار
يه كتاب از فهيمه رحيمي يه كتاب از ر.اعتمادي و سه تا كتاب از م.مؤدب خوندم (:دي) م

پنج
شش ماه پيش عاشق شدم م

خوب حالا پونه/ عادل/ دلارام/ آيدين/ علي(براي تأكيد!) بيايد بازي.
دلارام جون زحمت دعوت كردن و راضي كردن مشاور ما هم با تو!م

2006-11-24T23:05:00.000+03:30

يه بارهم من خواستم آپ كنم اين بلاگر نمي‌گذاره!!!م

هویجوری

2006-09-13T23:30:00.000+03:30

کیبورد فارسی ندارم و گرچه تقریبا راحت می نویسم ولی یه جورایی احساس چشم بسته راه بسته راه رفتن دارم فقط می خواستم بابت تبریک ها تشکرکنم .البته اون کیک به مناسبت تولد نبود ولی به هر حال مرسی که تبریک گفتید چشمام که باز شد آپ می کنم

...

2006-08-02T10:40:00.000+03:30

لحظه

2006-07-03T10:30:00.000+03:30

اصلا مهم نيست كه كِي، چرا و چطور اين اتفاق افتاد

هرچي شده باشه و هرچي كه بشه اين حس و اين لحظه رو مي‌پرستم!!!م

مرسی

2006-06-27T00:58:00.000+03:30

نمي‌دونم چرا ولي چندوقته شروع نوشتن برام سخت شده. تنبلي خودسانسوري نگراني از اين كه از حرفام برداشت ديگه‌اي بشه و ... راستش گاهي دلم مي‌خواست هيچ آشنايي اينجا رو نمي‌خوند.
خوب بي‌خيال حالا كه نوشتم.
اول از همه مرسي معين كه جور تنبلي منو كشيدي و نذاشتي اينجا خيلي خالي بمونه. اون روزهايي كه ازشون نوشتي خيلي برام خاطره دارن. شايد هيچ‌چيز مطابق ميل ما پيش نرفت. ولي من از اون روزها به چيزايي رسيدم كه حاضر نيستم با هيچ چيز ديگه‌اي عوضشون كنم چند تا دوست عزيز و اونهمه خاطره رو هيچ جاي ديگه نمي‌تونستم پيدا كنم
چند روز ديگه هم تولدمه. خودم نيستم. نه بين دوستام نه بين اون فاميل كوچولويي كه دوسشون دارم. امسال تولدم كنار زاينده رود برگزار مي‌شه. دل خوشي از اين مسافرت ندارم ولي نمي‌شد كاريش كرد. خوب حالا به مناسبت تولدم غر بسه. بريد تو كار قر!م
تا همين الان كه چهار روز مونده دو سه تا كادو گرفتم. مرسي همه. اونايي كه از الان تبريك گفتن هم مرسي. يه مرسي مخصوص هم براي پونه كه اولين نفر بود و باعث شد وقتي اصلاً ياد تولدم هم نبودم كلي ذوق كنم. هرچي دلتون مي‌خواد مي‌تونيد بهم چپ‌چپ و عاقل اندر سفيه نگاه كنيد ولي من كادو گرفتن و راستش بيشتر از اون كادو دادن رو دوست دارم. البته نه كادويي كه از روي وظيفه خريده شده باشه.
راستي اين بالا رو ديدين؟ بازم خيلي مرسي معين.

براي خانوم كوچولو

2006-06-19T19:48:00.000+03:30

با توجه به اين كه من (معين) يه پست آماده داشتم و اين خانوم كوچولوی ما آپ نمی‌كرد تصميم گرفته شد اين پست رو برای اين‌جا بذارم. ببخشيد كه اين‌جام بايد تحملم كنيد. اميدوارم از هيچي بهترباشه!

كسی فكر نمی‌كرد و يادش نمی‌آيد كسی كه با بغض جلوی دوربين‌های تلويزيون می‌گفت:"كلمات زندان احساساتتند و زندانی هميشه در پشت ميله‌ها به رنجوری می‌افتد." سال بعد از آن ماجرا، فقط رئيس مجمع تشخيص مصلحت نظام باشد. همان كسی كه با صدايی بغض‌آلود گفت:"خدايا! من در برابر گريه‌ی ديگران ناتوانم!" و بغضش تركيد، حالا هيچ كجای ذهن ما جایی ندارد. ياد كسی می‌افتم كه می‌گفت:"نقصير تو و امثال تو اِ! لج كردين نرفتين بهش رأی بدين اين‌جوری شد!"
حالا يك سال از آن روزها می‌گذرد. رئيس جمهور ما نه آن جنتملن خلبان است، نه آن آقای دكتر. آقای دكتری كه انگار همه‌چيزش را بايد به سه قسمت تقسيم می‌كرد و باز هر قسمت سه شاخه‌ی ديگر می‌شد. نه صداش بالا پايين می‌شد، نه دست از اين تقسيم كردن‌هاش برمی‌داشت. آقای دكتری كه نماينده‌ی من بود. نماینده‌ی خيلی از شماها بود. و مشكل اين‌جا بود كه ما- من و شما- خيلی كم بوديم. خيلی كم. حالا رئيس جمهور ما، عام‌ترين مردم است. آن يكی آقای دكتر!
در اين يك سال به يأس سياسی رسيده‌ام. به اين‌جا رسيده‌ام كه ما كميم. احمدی‌نژاد و دار و دسته‌اش تقصيری ندارند. مردم نمی‌فهمند. كار، كار اصلاحات نيست. تئوری "فشار از پايين، چانه‌زنی از بالا" شايد حكومت را عوض كند ولی مردم را عوض نمی‌كند. مردم همانند. كاريش هم نمی‌شود كرد. گنجی حماقت كرد. اين مردم ارزشش را نداشتند. من حماقت می‌كردم كه سعی می‌كردم‌ به همه بفهمانم حرف‌های معين يعنی چی. تحريمی‌ها هم نمی‌فهميدند. احمدی‌نژاد می فهميد. باور كنيد!

اين‌ها را هم می‌گذارم اين‌جا برای يادآوری. يادآوریِ آن روزها. ("يكی" كه تو پی‌نوشت مخاطب قرار گرفته، خود خانوم كوچولوی ماست!)

چرا بقيه نه؟
پنجشنبه 26 خرداد 84
- محمود احمدی نژاد: کسی که تازه از روستا اومده و هنوز داره از آسفالت کردن خيابون برای رفع مشکل ترافيک حرف می‌زنه و افتخارش اينه که فقير بوده و هست، به نظر شما می‌تونه يه مملکت رو اداره کنه؟ يکی ديگه از افتخارات اين آدم، اينه که از اول ماه تا آخرش يه دست کت شلوار می‌پوشه و شايد يه بار حموم بره! البته تنها نکته مثبت احمدی نژاد خوش چهره بودنشه... من مطمئنم خيلی از دخترا برای قيافه احمدی نژاد بهش رای می‌دن!
- علی اردشير لاريجانی: در طول مدت ده سال که رييس صدا و سيما بود، شايد سه چهار بار ايرانی‌ها تونستند ساز رو ببينند. نمی‌خوام حکايت تکراری چراغ و هويت و کنفرانس برلين رو بگم. اما همين چند تا دليل (از بين هزاران دليل) کافيه که به لاريجانی رای نديم.
- محسن رضايی: شرک دوست داشتنی انتخابات. حيف که رفت کنار! حيف که دولت عشقش تشکيل نشد.
- محمد باقر قاليباف: قاليباف آدم جذابيه، حرافه، مدير خوبيه... شايد برای همينه که تونسته رای خيلی از غيرسياسی‌ها و رای اولی‌ها رو بگيره. اما قاليباف نقطه ضعف کم نداره: تيم پشتش که تندترين محافظه‌کاران تشکيلش می‌دن. قضايای ۱۸ تير. پرونده وبلاگ نويسان که زير نظر پليس بود. و از همه مهم تر اين که قاليباف هنوز به قدرت نرسيده داره رقباشو تخريب می‌کنه(به هم زدن برنامه‌های انتخاباتی معين، پخش شبنامه عليه رفسنجانی) نه! برام قابل تصور نيست که يه نظامی رئیس جمهور مملکتم بشه.
- مهدی کروبی: اين شيخ بيچاره اصلاحات هنوز هم (با همون صدايی که از ته چاه در می‌آد) با اطمينان از دادن ۵۰۰۰۰ تومان در هر ماه به هر ايرانی حرف می‌زنه. يکی جلوی اينو بگيره! با اين حرفاش همون يه ذره آبروييم که داشت، از بين برد. برای سلامتی اين شيخ دعا کنيم!
- محسن مهرعليزاده: کسی از ما انتظار نداره به مهرعليزاده رای بديم. حتی خودشم انتظار نداره. خودشم عزمش رو روی اردبيل جزم کرده. همين در مورد او بس که يه ماه پيش اعلام کرد خيلی از ورزشکارا ازش حمايت کردند و ورزشکارام در يک اقدام تاريخی، پشت سر هم تکذيب کردند.
- اکبر هاشمی بهرمانی(رفسنجانی): يه سياستمدار واقعی. بهترين دليلم برای اين حرفم دروغ‌هاييه که با اعتماد به نفس زيادی می‌گه. اين‌که می‌گه من پول ندارم مسافرت انتخاباتی برم! يا با اعتماد به نفس گرفتن اکبر گنجی رو تکذيب می‌کنه. رفسنجانی تو خيلی از گندکاری‌هايی که از اول انقلاب بود دست داشته. ضمن اينکه با رای دادن به هاشمی شايد اصلاحات ادامه پيدا کنه، اما آروم، خيلی آروم!
پی نوشت:
- همون يکی! چرا حالا می‌زنی؟! خوشم نمياد اسم کسی رو بيارم.
- يه خبر نيمه موثق: می‌گن طبق نظرسنجی وزارت کشور دکتر معين از هاشمی جلو افتاده.
- دلم آشوبه. خيلی می‌ترسم از کاری که دارم می‌کنم.

داستان يک رای
جمعه، 27 خرداد،1384
دلم آشوبه. دم مدرسه، با بچه‌ها، واستاديم. منتظر بقيه. بحث سر اينه که چرا بقيه قالمون گذاشتن و البته بحث اساسی‌تر اينه که بريم مدرسه خودمون يا بغلی. آخرش به اين نتيجه می‌رسيم که بريم مدرسه خودمون تا به مدير و ناظم و بقيه ثابت کنيم که ما بچه‌های سر به راهی هستيم. اما انگار اين‌جا مدسه ما نيست. يه سری که من تا حالا نديدمشون پشت ميز نشستن. برمی‌گرديم و می‌ريم طرف مدرسه بغلی. داشت عقده می‌شد اين مدرسه رو نديديم. "ااااا ! اون‌جا رو! اينا چرا تو مدرسه‌شون پارک دارن. می‌آن مدرسه يا پيک‌نيک؟!!" "عوضش ما از هر کدوم از اين زمينا دوتا داريم: بسکتبال،فوتبال، واليبال!" انگار يادمون رفته برای چی اومديم اين‌جا. غلغله‌ست اينجا... بريم مدرسه خودمون.
دلم آشوبه. می‌ريم تو، خيلی محترم. شناسناممو می‌ذارم رو ميز. "بفرماييد" يه خانومی شناسناممو می‌گيره و از روش می‌نويسه و البته زير لب می‌خونه: "آقای معين..." بقيه‌شو نخوند، اما نوشت. همون‌طور که آقا رو خوند اما ننوشت.
دلم هم چنان آشوبه...برای رای؟ نه! انگشتمو رو استمپ جوری فشار می‌دم که فکر می‌کنم هنوزم جايی فشارش بدم رنگ می‌ده! می‌زنم رو کاغذ. همون خانوم کاغذ رو نصف می‌کنه:" رياست جمهوری، صندوق سفيد."
دلم آشوبه... گفتم که برای رای دادن نيست. شناسنامم مهر خورده. اصلا احساس خوبی نسبت به مهر ندارم. می‌رم رو صندلی می‌شينم. می‌نويسم "دکتر مصطفی معين" يه "آقای..." هم می‌ذارم پشتش! يادم می‌آد اولين کلمه‌ای که ياد گرفتم بنويسم همين "معين" بود و حالا بعد ده سال دارم برای اولين رايم می‌نويسم "معين".
دلم بدجوری آشوبه. يه نگاهی به بغل دستيم می‌ندازم داره می‌نويسه "جناب آقای..." چپ چپ نگام کرد. يعنی داداش! سرت تو ورقه خودت! ياد امتحانا افتادم. برگمو تا می‌کنم. می‌رم طرف صندوق سفيد و می‌ندازم توش.
دلم بدجوری آشوبه... برای رای نيست ديگه! با بچه‌ها بحث هم‌چنان سر اينه که چرا اونا پارک دارن، ما نهايتا يه درخت نيم متری. درخت که نه، بوته. "بعد می‌گن تو اين مملکت زنا مظلوم واقع شدن." يه نگاهی به شناسنمم می‌کنم. مهر خورده شده. تا نيم ساعت پيش تميز بود. دلم آشوبه.

پی نوشت:
- قبول دارم تو پست قبلی به نامزدهای محترم(!) توهين کردم. اما دلم خنک شد.
- نمی‌دونم چند تا دست ديگه مثل من امروز رو برگه رای نوشتن "معين" تا فردا معلوم می‌شه.
- اين تنها انتخاباتيه که نتيجش معلوم نيست.

2006-06-08T12:05:00.000+03:30

ما كه تهران نيستيم...

:پ.ن

به زودي آپ ميكنم

2006-05-27T23:45:00.000+03:30

صدا نمياد... چي؟ كسي گفت من دير آپ كردم؟

مانا و مهرداد تنها نيستند...

از سپيده شاملو تا حالا چيزي نخونده بودم. از نمايشگاه امسال كتاب دستكش قرمزش رو خريدم. امروز بعد از ظهر شديداٌ خسته بودم ولي هركاري كردم خوابم نبرد. دستكش قرمز داشت بالاي سرم چشمك مي‌زد. مامان دوتا از داستان‌ها‌ي كتاب رو كه خوند اومد گذاشت سرجاش و يه كتاب ديگه برداشت. شروع كردم به خوندن. داستان اول رو كه خوندم دليلي براي ادامه ندادن مامان پيدا نكردم. داستان دوم اما... از ظهر كه خوندم ماما... لولو... داره توي ذهنم خودش رو به در و ديوار مي‌كوبه. اسم داستان تاج ه. نمي‌دونم بايد توصيه كنم بخونيد يا نه. ولي بايد مي‌نوشتم.م

نمي‌دونم اين وبلاگ خاطرات شما از ازدواج موقت رو خونديد يا نه؟ خوب من كه فقط بهش خنديدم ولي ياد يه چيزي افتادم. موضوع مال حداقل چند ماه پيشه و درست يادم نيست چي بود ولي دقيقاً يادمه معلم دين و زندگي سر كلاس چيزي گفت به اين مضمون كه من اگه مسلمون خوبي بودم بايد خودم براي شوهرم زن مي‌گرفتم و اين كه اين كار رو نكردم به خاطر اينه كه ايمانم هنوز اونقدر قوي نيست و حسادت‌هاي زنانه توي وجودم هست... .
به اين نوع طرز تفكر و كسي كه توي همون وبلاگ با افتخار اعلام كرده كه شوهرش هر سال سه بار ازدواج موقت انجام مي‌ده و بركت خونه‌ش رو از اين دونسته چي مي‌شه گفت؟ من كه اون روز هيچي نگفتم... .م

2006-04-22T22:13:00.000+03:30

نوستالوژي

2006-04-17T00:55:00.000+03:30

واي اينجا رو!!!!! آيدين يادته اولين ميلي كه بهت زدم؟ گفته بودم ممكنه تنها پسر چهارده ساله باشي ولي تنها چهارده ساله نيستي! البته من اونموقع هرجوري حساب مي‌كردي سيزده سالم بود ولي خوب براي اين كه يكم آدم حساب بشم مي‌گفتم چهارده سالمه هه...
وبلاگ سهراب روي سايت خودش بود كه ديگه نيست نمي‌شه خوند و يادش افتاد. كاش بود. هه باب استفعال رو يادته؟ اون پست‌هايي كه مي‌ذاشتي و فرداش نسترن توي مدرسه منو بدبخت مي‌كرد؟؟؟ حتي يكي دوبار توي دفترش نوشته بود كه يادش باشه دقيقاً چي نوشتي!!! زبون جوجويي! هر «ر» اي «ل» تلفظ مي‌شه به‌جز كلمه‌هايي مثل دوربين!
آقا كوچولوي عزيز كه حوصله‌ي يه‌جا موندن نداشت و هر چند وقت يه بار يه وبلاگ جديد درست مي‌كرد! هه اينجا رو! اسم ولينك من توي وبلاگش نزديك بود زندگي اين دوتا مرغ عشق سابق رو از هم بپاشه. هه...
واي رومينا!!! بين ما از همه قديمي‌تر بود و معروف‌تر و البته بزرگتر. يه زماني چقدر مي‌چتيديم! بعد از نزديك سه سال هنوز عكسشو دارم! گرچه خيلي وقته از خودش خبر ندارم.
داش اسي دوست‌داشتني...دوباره كلي به نوشته‌هاش خنديدم گرچه چند وقت ديگه يه سال از آخرين پستش مي‌گذره.
...م
:پ.ن
من خوبم! امروزم مي‌خواستم از چند تا فيلم بنويسم ولي ديدن يكي از اين لينك‌هاي باعث شد ياد بعضي از دوستي‌هاي قديمي بيفتم...م
:پ.ن2
چند روز ديگه چهارشنبه مي‌شه؟؟؟م

...من خوب خوبم

2006-03-30T01:30:00.000+03:30

...می گن موقع تحویل مشغول هر کاری باشی تا آخر سال...! بی خود می گن

...می گن سالی که نکوست از بهارش... ! ... بی خود می گن

کلافگی. خستگی. ترس. نگرانی. خشم. سردی. بغض. تنهایی. یه توهم کوتاه....(ادامه دارد...)م

تعطیلات خود را چگونه.... خفه شو

اشکالی داره من سرمو بکوبم به دیوار؟؟؟م

...من خوبم... باور کن

2006-03-18T17:42:00.000+03:30

مي‌شه ماهي قرمز نخريد لطفا!!!م

عكساي كسوف از گنجي در منزل ...

راستي عيدتون مبارك

2006-03-08T23:16:00.000+03:30

مثل تمام روزهاي اين دو هفته دارم از خستگي مي‌ميرم. نمي‌دونم چي‌شد يهو شوخي شوخي اينقدر سر خودمو شلوغ كردم. دوشنبه امتحان آزمايشگاه رو بديم تقريباٌ خلوت تر مي‌شه سرم البته به شرطي كه يه وقت براي مرحله‌ي بعد انتخاب نشيم. البته من كه آدم نشدم دارم مخ بچه ها رو مي‌زنم جشنواره‌ي كميكار شركت كنيم. درس كيلو چنده؟ من عاشق اينجور كارام! راستي يه دانشجوي شيمي باحال كه وقت داشته باشه بياد توي گروه كميكار ما سراغ نداريد؟م
ديروز از صبح تا ساعت نه و نيم فقط حدود يه ساعت خونه بودم شب هم كه اومدم بي‌هوش شدم(تازه امروزم امتحان داشتم)اصلاٌ يادم رفت كه شونزده اسفند بوده. سوم راهنمايي بودم و جمعه شونزدهم هم المپياد علوم داشتم. ولي از اونجايي كه من از اولشم به اين كه چيزاي خيلي مهم‌تري از درس توي زندگي هست اعتقاد داشتم از پنج‌شنبه عصر شروع كرده بودم به پاچه‌خاري مامانم! خودمم نمي‌دونم مني كه اگه يه بار نه بشنوم بهم بر‌مي‌خوره و خواستمو تكرار نمي‌كنم تونستم اونشب اونجور اصرار كنم. بالاخره مامانم راضي شد و به جاي اين كه صبح زود پاشيم بيايم قزوين دوتايي رفتيم پارك (اگه اشتباه نكنم ) شفق. چه وبلاگستان كوچولويي بود كه بيشترشون توي يه پارك جا شده بودن. خجالت شديدي كه به خاطر كوچيك بودنم كشيدم. آدرسايي كه تو دفتراي همديگه مي‌نوشتيم. ديدن پرستوي عزيز و عكس گرفتن باهاش. فشاري كه به خاطر اين كه باهاش سلام عليك كنم و بگم بياد عكس بگيريم به خودم آوردم و قلبم كه اومد توي دهنم(تا امسال هنوز روم نشده بود عكس رو براش بفرستم). سهراب بي معرفت كه مثل همه‌ي جاهايي كه مي‌گفت مياد و نمي‌اومد نيومده بود. ديدن جواد طواف كه اين يكي رو هركاري كردم جرات سلام عليك كردن باهاش رو پيدا نكردم و وقتي اينو توي وبلاگم نوشتم خوند و توي مسنجر كلي دعوام كرد منم در كمال مظلوميت گفتم خوب روم نشد ديگه من تو رو مي‌شناختم تو كه منو نمي‌شناختي! اون بچه‌هاي بي‌سرپرستي كه كمك به اونا بهونه‌ي دور هم جمع شدنمون بود و خيلي لحظه‌هاي ديگه كه الان حسرتشونو مي‌خورم.
امروزم كه هشت مارس بود و درواقع دليل اصلي اينكه اينجوري در حال مردن دارم بعد از اين همه مدت مي‌نويسم. مي‌خواستم كلي لينك در اين مورد بذارم ولي خوب زياده منم خستم. صنم كلي لينك در اين مورد گذاشته كه خيلي هم كامله. پس بريد اينجا همه‌چيز پيدا مي‌شه. چند تا نوشته‌ي آخر جادي مخصوصاٌ اين رو هم حتماٌ ببينيد.
راستي صنم اون روز به خاطر اين كه درگير كارهاي هشت مارس كه فرداي اون روز همونجا برگزار مي‌شد بود نيومده بود و باعث شد با اين كه خيلي خيلي دلم مي‌خواست هيچ‌وقت نتونم از نزديك ببينمش.
يه راستي ديگه. امروز يكي برگشت گفتش كه امنيت توي اينجا كه حجاب هست بيشتر از كشوراي اروپاييه!!!!!! نه معلم ديني بود نه آدم مذهبي يا چادري! يه دختر بود هم سن من!!! درسته قبول من كشور‌هاي اروپايي رو نديدم فرض هم مي‌كنيم كه هيچ آشنايي هم اونجا ندارم و هيچي هم در موردش نمي‌دونم ولي كشور خودم رو كه ديدم. ديدم كه هر لحظه‌اي از روز با هر قيافه‌اي كه توي خيابون باشي از كنار هر مذكري كه رد بشي حالا مي‌خواد بچه‌ي دبستاني باشه يا پيرمرد هفتاد ساله بايد منتظر هر حرف توهين‌آميزي باشي. اگه خيابون خلوت بود و بيشتر از يه نفر بودن هم كه از حرف مي‌گذره... هر اعتراضي هم‌ در مورد هرگونه توهين و انگولك و تجاوز به اين ختم مي‌شه كه خود دختره كرم داره...
اگه اينجا امن باشه من به يه تعريف دوباره از امنيت احتياج دارم. ه
خيلي بيشتر از اينا حرف دارم ولي باشه براي بعد. كلي از چيزايي كه مي‌خواستم بگم هم يا بيات شده يا تا دفعه‌ي بعد بيات مي‌شه پس براي خودم نگهشون مي‌دارم.
فعلاٌ

:پ.ن
خيلي از بهترين دوستاي من پسرن. مطمئناٌ خيلي هم خوبن! من فقط از احساسي كه توي خيابون هركسي ممكنه تجربه كنه و خودم تا دلتون بخواد انواعش رو تجربه كردم حرف زدم

Rain

2006-01-25T23:29:00.000+03:30

Listen to the pouring rain
Listen to it pour,
And with every drop of rain
You know I love you more
Let it rain all night long,
Let my love for you go strong,
As long as we're together
Who cares about the weather?
Listen to the falling rain,
Listen to it fall,
And with every drop of rain,
I can hear you call,
Call my name right out loud,
I can here above the clouds
And I'm here among the puddles,
You and I together huddle.
Listen to the falling rain,
Listen to it fall.
It's raining,
It's pouring,
The old man is snoring,
Went to bad
And bumped his head,
He couldn't get up in the morning,
Listen to the falling rain,
listen to the rain.

Jose Feliciano

!خيلي بده هوس يه آهنگ كني و نداشته باشيش

2006-01-24T20:30:00.000+03:30

مثل هرسال نشستم توي خونه و به هركي كه مي‌تونه بره جشنواره حسوديم مي‌شه.

شكلك‌هاي ياهو مسنجر چه شعري هستند؟ اون آخريش از همه بهتره! م
چه كساني از سلامت رواني برخوردار هستند؟ من ‌مي‌گم هيشكي! شما كسي رو مي‌شناسيد؟ م
چارده به در . از وقتي اينجا باز شده بود فكر مي‌كردم چارده به در تعطيل شده پريروز كشف كردم اشتباه فكر مي‌كردم. حالا كل وبلاگ رو ول كنيد دلتون نمي‌خواد لپ اون ني‌ني بهنام موفرفري اون بالا رو گاز بگيريد؟ م
خوب حالا همه بريد يه دور با بهزاد برقصيد ! م

2006-01-15T00:41:00.000+03:30

هيچ وقت اونجوري اهل فوتبال نبودم كه بشينم همه‌ي بازي ها رو تماشا كنم يا برام چيز خيلي مهمي بوده باشه. هميشه هم استقلالي بودم نه به خاطر بازي يا بازيكن‌ها يا مربي تيم بلكه به خاطر رنگ آبي و اسم تيمشون. با اين همه عابدزاده رو عاشقانه دوست داشتم. درواقع سالهاي دبستان مخصوصاٌ دوم و سوم. جام جهاني نود و هشت. روزايي كه از مدرسه تا خونه توي سرويس انقدر شعار مي‌داديم كه صدامون مي‌گرفت. يه شير داريم تو دروازه احمدرضا عابدزاده! و اونايي كه دوسش نداشتن مي‌خوندن يه سگ داريم... . ( بي ادبا!!!) يا بعد از برد ايران از استراليا كه تا مدت ها مي‌خونديم : زيباست در باران گل زدن ها/ رقص عابدزاده روي چمن ها/ مي‌رسد پيغام جام جهاني/ پيرواني زشته پيرواني (البته با عرض معذرت از پيرواني بيچاره! ).م
اونقدر دوسش داشتم كه خوابش رو مي‌ديدم. اگه انباري تهران رو بگردم شايد هنوز عكس‌هايي كه ازش جمع كرده بودم باشه. ديدن دوباره‌ش توي تلويزيون سالم و توي دروازه(حتي براي همين پنج دقيقه) باعث شد يه بار ديگه با شور و شوق هشت نه سالگي به زمين نگاه كنم و فكر كنم چقدر دوسش داشتم و بفهمم برعكس خيلي چيزهايي كه بعد از يه مدت ديگه دوست داشتني نيستند هنوزم دوسش دارم!م

2006-01-13T01:07:00.000+03:30

همه چيز خوبه من خوبم مي‌خندم بازي مي‌كنم شوخي مي‌كنم ولي يه چيزي سر جاش نيست كه نه مي‌دونم چيه نه مي‌دونم جاش كجاست. فقط يه حسه كه مي‌گه يه چيزي سر جاش نيست

حس خوبيه وقتي مي‌بيني برادر كوچولوهات اونقدر بزرگ شدن كه مي‌تونن روي برفها بكشنت و مي‌توني با بزرگتره خيلي جدي برف بازي كني بدون اينكه بخواي مراقب باشي. جاتون خالي ما نديد بديد ها با همين پنج شش سانت برف كلي برف بازي كرديم حتي يه آدم برفي كوچولو هم ساختيم. دلم مي‌خواست بدون در نظر گرفتن اين دوسال چه يك سال و نيم اولش و چه بعد از اون با هم برف بازي مي‌كرديم و آدم برفي مي‌ساختيم مثل چهار پنج سال پيش. شايد همه‌ي دلخوري هاي اخيرم با گوله هاي برفي خالي مي‌شد و مي‌تونستم مثل همين چند وقت پيش فقط خاطره هاي خوب اون يك سال و نيم رو براي خودم نگه دارم. م

مرسي به خاطر اين همه نظري كه در مورد ظاهر جديد اينجا داديد!!! يه كامنت گذاشتن براي اين كه خوبه يا بد اينقدر سخت بود؟م

2006-01-08T00:45:00.000+03:30

با اين كه قالب قبلي رو خيلي دوست داشتم ولي براي تنوع هم كه شده با سايكو اينو ساختم. از اين ستون پهن نوشته ها خوشم نمي‌اد ولي نمي دونم چرا هركاري كردم ستون لينك و آرشيو و ... كنار صفحه نموند . حالا اگه وقت كردم بازم باهاش ور مي‌رم. حالا اين چطوره؟م

2006-01-03T00:23:00.000+03:30

امشب ديگه بايد بنويسم. تهديد شدم و قول دادم. نمي‌خوام غر بزنم ولي خستم خوابم مياد بي‌حوصله و كلافه و خلاصه كمي تا قسمتي سگم عيب نداره اينم مي‌گذره حداقل خودم مي‌دونم چمه ولي نمي‌دونم چرا هرچي قرص آهن و مولتي ويتامين مينرال مي‌خورم آدم نمي‌شم. حيفه يه روز خوب الكي خراب شه.
خيلي خوابم مياد. فردا امتحان ندارم وكلي دلمو خوش كرده بودم كه تا ظهر مي‌خوابم ولي بايد هشت بيدار شم. ضد‌حال! م
امروز از يه آدم عشق پول ده هزار تومن پول زور گرفتم. يعني زور كه نه شرط بسته بوديم ولي خوب يكم تقلب كردم. اگه فردا ببينم هنوز داره سكته مي‌كنه از دوري پولش احتمالاٌ پس مي‌دم بهش‌.
خيلي برام مهم نيست ولي دارم سخت ترين امتحان هام رو خوب مي‌دم و آسونترين امتحان ها رو گند مي‌زنم. درس هم اي گاهي لطف مي‌كنم يكم مي‌خونم. نصيحت نكنيد كه اعصاب ندارم يه وقت ديدي همين يكم رو هم نخوندم فقط گفتم اطلاعات عمومي‌تون بره بالا
الان خودم خوندم چي نوشتم. احساس كردم يكي هيچي نداره بگه همينجوري تند تند يه چيزايي گفته كه يه چيزي گفته باشه اگه شمام اينو احساس كرديد خوب كرديد ديگه من چي‌كاركنم؟؟؟ م
بسه ديگه مي‌خوام برم چارلي و آسانسور شيشه‌اي بخونم. اينجوري هم نگام نكن هنوز اونقدر بزرگ نشدم كه نتونم رولد دال بخونم هنوز ديپلمم نگرفتم

2005-12-27T13:52:00.000+03:30

شب ميام!

2005-11-29T22:04:00.000+03:30

اولش هيچ چيزي نمي‌شد كه بخوام بنويسم. بعدش انقدر اتفاق‌هاي ريز ريز افتاده بود كه نمي‌دونستم كدوم رو بنويسم. الان دوباره به همون حالت راكد برگشتم هيچ اتفاقي حتي كوچيك هم نمي‌افته. به اين‌ها تنبلي رو هم اضافه كنيد
الان هم هيچ اتفاقي نيافتاده. مثل هميشه. مامانم هنوز برنگشته. نمي‌دونم خواب من كم شده يا اون دير برمي‌گرده. پارسال هميشه وقتي مي‌رسيد اول منو بيدار مي‌كرد حتا اگه گاهي خودم بيدار مي‌شدم هم از جا بلند نمي‌شدم تا اون برسه (لوس خودتي) م
هفته‌ي پيش لطف كرديم نيم ساعت رفتيم سر كلاس پرورشي. يكي از بچه هاي اول يه مقاله توي كلاس خوند كه همين نيم ساعت تبديل به بحث نسبتاً شديد و داغي شد در باره‌ي روابط دو جنس. نظر معلممون اين بود كه اين روابط بايد و جود داشته باشه ولي حتمن در محيط خانواده. و روابط غير خانوادگي و دونفره فقط بايد به قصد ازدواج باشه. به جز اون هم اگه رابطه‌اي باشه يا بايد به خانواده ها گفت و رابطه رو خانوادگي كرد يا كاملن رابطه رو تموم كرد. حوصله‌ي بحث نداشتم و كلي توي دلم به كسي كه باعث مطرح شدن اين موضوع شد بد و بيراه گفتم به هر حال زنگ خورد و ادامه‌ي بحث براي دو هفته‌ي ديگه موند. فعلن بي‌حسم. نه چيزي برام مهمه نه حوصله‌ي چيزي رو دارم ولي اگه حوصله و وقتش رو داشتيد خوشحال مي‌شم نظرتون رو برام بفرستيد كه اگه مجبور به بحث شديم بتونم استفاده كنم. فعلن كه ترجيح مي‌دم كلاس رو دودر كنم ولي تا اون موقع نمي‌دونم چي مي‌شه. درسته معلم خوب و نسبتاً منطقيه ولي در حال حاضر اصلن برام مهم نيست كه اون قبول داشته باشه يا نه. حتي حوصله‌ي گفتن نظر خودم رو هم ندارم. نسبت به همه‌چيز يه حالت بي‌تفاوتي پيدا كردم. خوبه يا بد؟ به هر حال هست خوب يا بد بودنش چه فرقي داره؟ هيچي
راستي عكس پست قبلي هم بچگي مامانم بود
مي‌شه شما يه چيزي به اين بگين؟ هرشب تا مي‌رم بخوابم شروع مي‌كنه به سخنراني حالا باز قبلن يكم قابل تحمل تر بود مي‌شد چهار كلمه حرف حساب از توش درآورد ولي الان يا غر غر مي‌كنه يا حرفاي اعصاب خورد كن و ناراحت كننده مي‌زنه تا اشكم رو هم درنياره ساكت نمي‌شه. فكر مي‌كني اگه سرمو بكوبم تو ديوار اين سخنران لعنتي ذهنم خفه مي‌شه؟
:پ.ن
اين پست رو ساعت هفت ونيم نوشته بودم. مامان هشت گذشته بود كه رسيد

2005-11-05T22:50:00.000+03:30

2005-11-03T01:30:00.000+03:30

روز گندي بود! از صبح بدون هيچ دليل خاصي بد اخلاق بودم و همين طور تا بعد از ظهر افراد و اتفاق هاي مختلف روي اعصابم مسابقه دو ماراتن گذاشته بودن. اميدم به كلاس زبان بود و اينكه بعدش توي خلوتي افطار توي راه قدم بزنم. قبلاٌ تنها راه رفتن رو دوست نداشتم ترجيح مي‌دادم هميشه با دوستام باشم ولي چند وقته كه كشف كردم تنهايي قدم زدن مي‌تونه چه مسكن بزرگي باشه. گاهي هم توي راه . . . . ولي توي آخرين لحظه كلاس كنسل شد. من موندم و خستگي و افسردگي.
خواستم بخوابم نشد. براي خودم كافي ميكس درست كردم و ولو شدم با كتاب سهرابي كه از دوستم كش رفته بودم(قرض كردم) روي تخت. عادت دارم هميشه كتابهاي شعر رو شانسي باز كنم. شما هم بخونيد: م
و در تنفس تنهايي
دريچه‌هاي شعور مرا بهم بزنيد
روان كنيدم دنبال بادبادك آن روز
مرا به خلوت ابعاد زندگي ببريد
حضور هيچ ملايم را
به من نشان بدهيد

حالم بهتره. شايد نتونم با لالايي‌هام خودم رو خواب كنم ولي اونقدر ها هم بي تاثير نيستن

***آبان تولد بارونه! مي‌خواستم ديروز تبريك بگم كه تولد كسي نباشه ولي وقت نشد. شنبه تولد پارسا (برادرم) اردلان(پسر خاله‌م) و نازي(دوستم) بود(فقط! ) دوشنبه تولد پونه‌ي گل بود. فردا تولد ايشون. آخرهاي ماه هم تولد پسر كوچولوم كه كلي ازم بزرگتره! تولد همتون مبارگ دوستاي گلم. اميدوارم بعد از اين تولد براي همتون بهتر از قبلش باشه

2005-10-27T23:45:00.000+03:30

نمي‌دونم چه جوري شروع كنم. خودمم نمي‌دونم چرا اين مدت نبودم. اصلا به اون شدتي كه بيشتر هم سن وسال هام مشغول درس خوندنن مشغول نيستم. تنها كاري كه كردم ثبت نام تو آزمونهاي قلم چي بوده كه تنها باعث شده بفهمم چقدر درس نمي‌خونم. البته به يه چيز ديگه هم رسيدم بيشتر آدمها يا استعداد دارن يا پشتكار(البته كسايي كه من ديدم) خيلي بايد خوش شانس باشي كه جفت اين ها رو داشته باشي. نمي‌دونم شايد مي‌شه پشت‌كار و چيزايي مثل خرخوني رو زياد كرد ولي من اصلاٌ نمي‌تونم. حوصله‌ي تكرار رو ندارم.
***
چقدر همه دنيا رو مشكوك مي‌بينن (خودمم همين جوري‌ام) حرف‌هاي ساده و مستقيم رو قبول نداريم در عوض پشت هرچيز دنبال يه معني غير مستقيم يه كنايه مي‌گرديم. براي همين هيچ وقت حرف‌هاي ديگران رو نمي‌فهميم. هميشه مي‌خوايم حرف‌هاي آدم هايي كه به نظرمون بزرگن تفسير كنيم. براي هر شعر و داستان چندين كتاب در مورد معني نشونه ها تفسير كلمه ها و تعداد و نوع آرايه هاي ادبي مي‌نويسيم. حرف اصلي يه جايي اون وسط ها گم و گور مي‌شه.
خيلي وقت بود حوصله‌ي خوندن چيزاي جديد رو نداشتم. خوندنم محدود شده بود به خوندن چيزهاي ساده و تكراري كه براي استراحت مي‌خوندم(خوب هركس يه جور استراحت مي‌كنه منم اينجوري خستگي در مي‌كنم) چند تا كتاب واقعي و يك عالمه كتاب توي كامپيوتر منتظر خونده شدن بودن. امروز بالاخره شروع كردم. دارم كريستين و كيد رو مي‌خونم. امروز رو تعطيل كرده بوديم و من هيچ كار مفيد ديگه‌اي بجز اين نكردم.
معلم ادبيات و زبان فارسي‌مون امسال عوض شده. آخرين تمرين درس دوم زبان فارسي يه تصوير بود كه بايد براش يه متن ادبي مي‌نوشتيم. به هواي معلم قبلي همه يه چيزي‌نوشتن. حتي اوناي كه خوشون حوصله نداشتن دادن بقيه براشون بنويسن. جلسه‌ي بعد تمرين هاي درس دو توي كلاس حل شد وقتي تمرين يكي مونده به آخر رو يكي از بچه ها جواب داد معلم گفت: خوب حالا درس سه. هر روز بهتر از ديروز! مگه نه؟ م
بعضي كلاس هاي مدرسه واقعا استعداد هاي آدم رو پرورش مي‌دن. مثلا اگه من يه روز نقاش بشم فقط به خاطر زنگ زبانه! حيف كه فقط يه بار در هفته زبان داريم وگرنه حتما نقاش مي‌شدم
چند وقت پيش يه حاج آقا اومده بود مدرسه تا سؤال هاي ديني بچه ها رو جواب بده. زنگ فيزيك ما رفت دوتا از كلاس ها هم رياضي داشتن. همه موهاشونو بكنن تو حاج آقا مي‌خواد بياد به سؤالا جواب بده. جواب سؤال هايي كه دارين مهم تر از رياضي و فيزيكه! يك ساعت وقت هست. نيم ساعتش رو راجع به ماه رمضون حرف مي‌زنه. بعد شروع مي‌كنه به جواب دادن به سؤال هايي كه قبلا دادن بهش . اعتقادي ندارم پس جواب هاش برام مهم نيست. ولي سهيلا مي‌خواد به جواب چراهاش برسه. پس فقط حرص مي‌خوره. يكي از سؤال هايي كه ديروز داده بود و حاج آقا ردش كرده بود و گفته بود جواب نمي‌ده در مورد فلسفه‌ي وجودي خداست. ناظم بهش مي‌گه اگه وقت شد وقتي اومد باز از خودش بپرس شايد جوابت رو داد. سؤالها تموم شده و هيچ جواب خاصي گرفته نشده. سهيلا دوباره سؤالش رو مي‌پرسه. اونم حتي به خودش زحمت نمي‌ده كه به دلايل آورده شده تو كتاب هاي دين و زندگي يا دلايل ديگه اي كه معمولاٌ ارائه مي‌شه رو براش بگه در عوض در مورد اين مي‌گه كه اين سؤال ها چيه و ما نمي‌تونيم منتظر باشيم و دنبال جواب اين سؤال ها بگريم و بايد اطاعت كنيم و نماز بخونيم و قرآن بخونيم و. . . و اين كه اين سؤال ها براي گمراه كردنه و . . . من نه سؤالي داشتم كه بخواد جواب بده و نه در كل قبولش داشتم ولي دلم براي بقيه سوخت. آخر جلسه بچه هاي اول كه ورزش داشتن و مي‌خواستن زودتر برن تا مكث كرد زود صلوات فرستادن(قبلش با ما هم هماهنگ كرده بودن) و گفتن خسته نباشيد و پا شدن. جلسه‌ي مفيدي بود مهم تر از فيزيك و رياضي... م
سعي مي‌كنم كه دفعه‌ي ديگه زودتر برگردم كه اينقدر از همه چي حرف نزنم
:پ.ن
به حاج‌آقاي عزيزم كه تازگي ها يكم هم دعوا كرديم بر نخوره ها

2005-10-05T11:47:00.000+03:30

سالمرگ وقت خوبي براي ياد كردن نيست ولي روحش شاد كه گرچه رفته ولي صداش هيچ وقت خاموش نمي‌شه.

چرا وقتي كه آدم تنها مي‌شه
غم وغصه ش قد يه دنيا مي‌شه
مي‌ره يك گوشه‌ي پنهون مي‌شينه
اونجا رو مثل يه زندون مي‌بينه
غم تنهايي اسيرت مي‌كنه
تا بخواي بجنبي پيرت مي‌كنه
...
تن تو ظهر تابستونو به يادم مي‌اره
رنگ چشماي تو بارونو به يادم مي‌اره
وقتي نيستي زندگي فرقي با زندون نداره
قهر تو تلخي زندونو به يادم مي‌اره
من نيازم تو رو هر روز ديدنه
از لبت دوست دارم شنيدنه
...

2005-10-01T22:07:00.000+03:30

Ye Sal Dige Az Omre In Weblog Gozasht! Khanum Kuchuloooie Azizam Ke 3 Sal e Ba Man i Tavallodet Mobarak!

2005-09-28T23:28:00.000+03:30

دلم مي‌خواد حرف بزنم ولي نگفتني ها بيشتر از گفتني‌ها دور و برم رو گرفتن. اونم براي كسي مثل من كه هيچ وقت عادت به زياد حرف زدن نداشته چه برسه به گفتن نگفتني ها. نمي‌دونم شايد به خاطر اين كه هيچ وقت گوش شنوايي نبوده كه احساس كنم مي‌فهمه چي دارم مي‌گم
پنجره اتاقم بازه. داره باد مياد. مياد و يه نوازش كوتاه مي‌كنه و مي‌ره. هيچي باقي نمي‌ذاره جز يه حس خوب يا شايدم يه لرز
گاهي وقت ها چيزهايي پيش مياد كه احساس مي‌كنم همه دارن نقش بازي مي‌كنن حتي عزيزترينها و نزديكترين‌هام. حتي خودم. وانمود مي‌كنم هيچي نمي‌دونم مي‌خندم شوخي مي‌كنم سكوت مي‌كنم لبخند مي‌زنم ولي دريغ از يه احساس واقعي. به جز بقيه خودمم دارم خودمو گول مي‌زنم. اصلن عزيزترين ها و نزديكترين ها وجود دارن؟ م
وقتي مي‌گم نگفتني يعني همين كه هي دارم مي‌نويسم و پاك مي‌كنم. نمي‌تونم به هيچ چي باور داشته باشم آدمها همه غريبه شدن. توي يه دنياي ديگه زندگي مي‌كنن و جزيره افتادن وقتي خوبه كه دور تا دورت آب باشه توي جزيره هم پر كتاب و موسيقي باشه. اصلن احساس خوبي نيست كه وسط مردم توي يه جزيره گير كني هيچ‌ كي وارد جزيرت نشه و مردم بيرون از جزيره هم صداتو نشنون

پ.ن: جاي عادل خالي كه بگه چقدر دغدغه هات كوچيكه
پ.پ.ن: پونه جونم رفته اينجا

2005-09-14T00:09:00.000+04:30

سلام
خوبي؟ مي‌بيني چند وقته بهت سلام نكردم؟؟؟ خودمم نمي‌دونم چرا امشب برگشتم به اين عادت قديمي
يكم قاطي دارم امشب. صبح تا نزديك ساعت چهار با پونه تهران بودم. برنامه‌ي كردان هم جور شد البته نشد پونه اينها رو ببريم گفتن جامون خوب نيست بيچاره ها اولين بار وحشت مي‌كنن. باشه دفعهِ ديگه كه جاي بهتري خواستيم بريم. ولي در كل خوب بود. نمي‌دونم الان چرا اينجوري شدم. داشتم با يكي چت مي‌كردم يهو هوس كردم آه بكشم. تو هال نشسته بودم يهو نزديك بود بزنم زير گريه كلي خودمو كنترل كردم اشكام از چشمم بيرون نريزه. نمي‌دونم شايد به خاطر خستگي باشه نه تو راه رفتن خوابيدم نه تو راه برگشتن شب هم مثل هميشه دير خوابيده بودم الان هم تنها احساسي كه ندارم خواب‌آلودگيه
: خودم ديگه چيزي نمي‌گم همراه ولگردي هام بشين
!اول از همه وبلاگ پونه كه منتظر بودم دومين پست رو بذاره بعد لينك بدم

هیج چیز، غمگینانه تر از هیچ نیست، غمگینانه تر از خالی، از یه چیزی که حتی چیز هم نیست.
هیچی حتی از گوز هم کم تره.
(اين)

وظیفه حکومت نیست که جلوی اشتباه کردن شهروندان را بگیردبلکه وظیفه شهروندان است که جلوی اشتباه کردن حکومت را بگیرند.(روبرت اچ جکسون، 1892 تا 1954، قاضی آمریکایی)م

جادي

همه‌ی مشکلا از اونجایی شروع شد که آدمیزاد فکر کرد بلده فکر کنه
(اين)

بقيه باشه بعداً

امروز

2005-09-12T14:43:00.000+04:30

صبح(همون ظهر) با جيغ و داد خانوم همسايه‌ي روبرويي كه هنوز درك نكرده كوچه جزو خونه‌ي شخصي اون نيست و نمي‌تونه تعيين كنه كه كي حق نداره بياد توش از خواب بيدارشدم. كوچه‌ي ما يه كوچه‌ي بن بست خلوته كه جون مي‌ده براي بازي بچه ها كه بدون نگراني از رفت و آمد ماشين دوچرخه سواري و فوتبال و واليبال بازي كنن. امسال بچه ها از ده يازده كه از خواب بيدار مي‌شن ميرن بازي مي‌كنن تا يك بعد از ظهر هم از پنج و شيش تا نزديكياي نه بازي مي‌كنن اكثراً هم مال همين كوچه يا فوقش يكي از دوستاي يكي از بچه هاي همين كوچه اند. اين ساعت ها ساعت استراحت نيست و اين كه بچه هايي كه جايي براي تخليه‌ي انژي زياد‌شون ندارن توي كوچه‌ي خودشون بازي كنن دليل بر بد بودنشون نيست ولي اين خانوم هرسال با بچه ها مشكل داره كه امسال يكم هم حاد تر شده. هيچ وقت هم به پسر خودش كه دقيقاً هم سن بچه هاييه كه تو كوچه بازي ميكنن اجازه نمي‌ده از خونه بيرون بياد. امروز صبح بچه ها مشغول واليبال بازي كردن بودن كه اومد بيرون و شروع كرد به جيغ و داد و هرچي دلش خواست گفت. من به جاي اونا از اين همه توهين موهام سيخ شد
هنوز تو كف جيغ و دادهاي اين يارو بودم (همونجا تو تختم) كه نسي و سعيده اومدن! نسترن خانوم بعد از چندين ماه سي‌دي كه بهش داده بودم و گم كرده بود (كلي شاكي شده بودم ولي آخر يكي پيدا كردم از روش براي خودم رايت كردم) پيدا كرده بود و آورده بود پس بده
بعد از نزديك يه هفته علي و پونه اونم همزمان! آن شدن كلي كيف كردم
ديروز زنگ زدم كلاس زبان ببينم كلاسم چي شد معلوم شد رو هواست هنوز و احتمالاً يه چيزي تو مايه هاي شيش ماه الافي( من آخرش نفهميدم با الف يا با عين:-؟؟ ) داره. مامان گفت بريم يه سر اينجايي كه
اومده نزديكمون رو ببينيم. احساس بدي داشتم مؤسسه هاي بزرگ اينجوري مثل كلاساي كوچيك آدم رو دلبسته نمي‌كنن. خيلي سخت بود برام از جايي كه كاملاً همه رو مي‌شناسم و توش راحتم برم يه جاي غريبه بين كسايي كه همديگه رو مي‌شناسن و با هم دوستن و من رو نمي‌شناسنمديرش گفت فردا(امروز) و پس فردا بيا سر اين كلاسي كه توي زمستون ميرسه به اف سي اي كه تو بايد بري بشين من ببينم چه طوري. امروز همش دلهره داشتم دلم مي‌خواست نرم ولي آخرش گفتم خوب ميرم ببينم چه طوره اگه ديدم خوشم نيومد خوب نمي‌رم چرا مي‌ترسي بچه؟ (با خودم بودم بابا)با كلي دلهره پاشدم رفتم آخر. يه ربع بعد از ساعتي كه به من گفته شده بود بلاخره دو تا پسر(بيشتر مرد بودن البته تا پسر) از بچه هاي كلاس اومدن. ديگه داشتم شك مي‌كردم كه اشتباه فهميدم ساعت كلاس رو. برعكس تصورم خيلي گرم برخورد كردن و تحويلم گرفتن و راجع به اين كه چي خوندم و كجا خوندم و اينا باهام حرف زدن حتي پيشنهاد كردن اگه مي‌خوام دلهره ام بريزه و آماده بشم باهام اينگليسي حرف بزنن!!! بعد هم يكي دو نفر ديگه اومدن و رفتن با مديركه معلم اين ترم هم بود حرف زدن و كلاس ها رو تا اول مهر تعطيل كردن و كلاس اين جلسه رو هم درس كتاب رو نخوندن و بحث آزاد كردن. و در كل با اين كه هنوزم دلم براي زبان سرا تنگ مي‌شه ولي خوب برخورد گرمشون و اين كه به همين راحتي توي كلاس قبولم كردن كلي حالم رو بهتر كرد
مامان گفت قرار كردان گذاشتن بريم باغ يه شب با همونايي كه بابلسر بوديم. البته هنوز معلوم نيست ما بريم ولي دلم شديداً مي‌خواد كه درست بشه و بريم. با اين كه ضحي هست مه فقط دوسال از من بزرگ تره و بابلسر با هم دوست هم شده بوديم ولي اميدوارم علي اينا هم بيان. اگه جور بشه و همه بتونيم بريم مطمئنم خيلي خوش مي‌گذره
نزديك نه بود كه يكي از بچه ها زنگ زد كه امروز باباش رفته امور مالي شهريه رو بده ازش نگرفتن گفتن مدرسه منحل شده شهريه چيه!!!!!!!!!!!!!!!! حالا ده روز بيشتر به باز شدن مدرسه ها نمونده ما چه غلطي بكنيم؟هنوز با مديرمون حرف نزديم ولي مثل اينكه خودش هم خبر نداره چون با معلم ها قرارش رو گذاشته! همه زنگ مي‌زدن به هم ديگه كه چيكار كنيم حالا؟ فعلاً بايد صبر كنيم تا فردا ببينيم يعني واقعاً منحل شده! اگه شده باشه بايد يه فكري به حال خودمون بكنيم. پارسال مديرمون و مامان هاي بچه ها به زور و با نامه از تهران جلوي بسته شدن مدرسه رو گرفتن. امسال اگه جدي باشه نمي‌دونم ديگه مي‌شه كاري كرد يا نه
اينهمه چيزاي كوچيك كوچيك كم بود با داداشي هم دعوام شد. من وقتي مي‌گم حوصله ندارم واقعاً حوصله ندارم درك اين كه نبايد سر به سر آدمي با اين حال گذاشت اينقدر سخته؟ هرچي دلتون بخواد شنيدم از مغرور و لوس و اين كه نوك دماغم رو بيشتر نمي‌بينم و ... از بقيه هيچ انتظاري ندارم جز اين كه درك كنن كي نبايد سر به سرم بذارن كي دلم مي‌خواد تنها باشم. اگه اين باعث مي‌شه تمام اون چيزها باشم باشه قبول دارم من هرچي هستم كه تو گفتي

2005-09-02T03:30:00.000+04:30

دو هفته‌اي مي‌شه كه نبودم. به نظر خودم خيلي طولاني بود شما رو نمي‌دونم.
زمان چيز عجيبيه حال كند مي‌گذره گذشته زود تموم شده و آينده انگار هيچ وقت نمي‌رسه
هفته‌ي پيش اين موقع هنوز حالم خوب بود. يه چيزي براي سوت و كور نموندن اينجا نوشتم و گذاشتم. چند نفر باهم كل كل كردن نتيجه اش چه راست چه دروغ فقط منو شكست. يكي به بودن لينكش توي نوشته ام اعتراض كرد. حالم بد بود زدم كل نوشته رو پاك كردم! شنبه بعد از كلاس سعي كردم با يه ديوونگي تيكه هاي خودمو از رو زمين جمع كنم و به هم بچسبونمشون. واقعاً هم خيلي بهم كمك كرد. من با چسب خودمو نگه داشتم. جنس چسبش هنوز محكم نشده لطفاً سر به سرم نذارين كه با يه اشاره خورد مي‌‌شم. نازك نارنجي بودنم به بيشترين حد خودش رسيده
اين كه به كسي بگي حرف بزن و در جواب چي بگم بهش بگي هرچي دوس داري خيلي مسخره است. خودم چون كم حرفم زياد با اين برخورد مواجه مي‌‌شم و معمولاً هم يا طرفم رو ضايع مي‌كنم يا مي‌گم تو بگو. ولي خوب اگه سكوت واقعاً اذيتت كنه و دلت بخواد با كسي حرف بزني چي بايد بگي؟

ايلياد بالاخره لطف كرده فارسي نوشته. از اونجايي كه من براي خوندن نوشته‌هاي پينگليش طولانيش چشمم در اومده بود خبر مهميه
اينو لينكش رو مي‌ذارم اينجا كه خودم گمش نكنم و كامل بخونم بعداً. خواستيد شما هم ببينينش. اجازه مي‌دم! (به من چه؟ به خودت چه). ا

2005-08-13T14:28:00.000+04:30

چي بگم؟ دو روز خوب بودند كه همه چيز دست به دست هم دادند تا خرابشون كنند. گاهي وقت‌ها حالم از خودم به هم مي‌خوره. به خاطر كارهايي كه بايد مي‌كردم و نكردم و كارهايي كه نبايد مي‌كردم و كردم. غصه‌ي گذشته رو نمي‌خورم حال هم همينه و آينده هم همين خواهد بود!
خيلي بده كه يه بچه‌ي دوست‌داشتني كه خيلي دوسش داري از دستت عصباني باشه و بهت بگه بدجنس بي‌معرفت!!!!!!! اونم به خاطر چيزي كه تقصير خودت نبوده و آخرش هم نتوني از دلش در بياري. وقتي ديدم خونه نيست كه بهش بگم ببخشيد و نازش رو بكشم خيلي خودم رو كنترل كردم كه نزنم زير گريه
راستي نمره زبانم رو هم نسي گرفت. ولي از اونجايي كه آدم يه اشتباه رو تكرار نمي‌كنه نمي‌گم.
يه راستي ديگه اينكه آبعلي نرفتم ولي سالادفصل هم نرفتم. رفتم رستگاري در هشت و بيست دقيقه. خود فيلم رو دوست داشتم ولي آخرش رو نه. ديگه همين.

2005-08-10T02:41:00.000+04:30

سلام
خوبين؟ من؟ اي خوبم. اين چند‌وقت كه نبودم حوصله نوشتن نداشتم يا گاهي هم داشتم ولي قبل از نوشتن يه ضدحال مي‌خوردم و حوصله ام مي‌رفت.
امشب بيرون تقريباً خنكه و شديداً هم باد مياد. بعد از اين كه سه چهار بار خاك همه چيز رو با دستمال پاك كردم آخرش به اين نتيجه رسيدم كه گرما بهتر از اينهمه خاكه و پنجره رو بستم.
زبون اسپانيايي چي داره كه اكثر آهنگ هايي كه به اسپانيايي خونده مي‌شن با اينكه هيچي ازشون نمي‌فهمم بازم دوس داشتنين؟؟؟ دلم مي‌خواد ياد بگيرمش
يكشنبه روز خوبي بود همش مفيد بود بدون هيچ الافي(درست نوشتم؟) خلاصه اش مي‌شد : مدرسه/انجمن شيمي/ تمرين / نهار/ خواب/ حموم/ درس خوندم/ امتحان!!! نمي‌دونم چطور دادم امتحانم رو همه رو با شك زدم ولي خوب از اونجايي كه من معمولاً تاپ يا ديگه فوقش نفر دوم يا سوم كلاس بودم و توي اين كتاب هم تا حالا زير هفتاد نگرفتم و موقع دادن ورقه هم معلمم گفت بسه ديگه صفر بشي يا بيست بشي دختر داييم ي مجبورم قبولت كنم!(البته شوخي بود نمره اضافي نمي‌ده هيچ وقت) فكر نمي‌كنم بيفتم ولي خوب ام فروه (اين چه جور اسميه ديگه؟) مي‌گفت بايد با هفتاد و پنج اينطورها قبول بشيد همه كه كلاس تشكيل بشه. فردا يه سر مي‌زنم ببينم چي‌شد. دلم براي معلممون (پسر عمه) و جو كلاس تنگ مي‌شه تنها معلمي‌ كه سطح جديد رو درس مي‌ده خيلي معلم خوبيه ولي خوب رسميه هميشه همه رو با فاميل صدا مي‌كنه و با اين كه سنش زياد نيست ولي جزو آدم بزرگهاست.
ديروز از اون روزهاي بيكاري بود كه هيچ كار درست حسابي نداشتم تا يه ربع به يك خواب بودم (ولم مي‌كردن اون موقع هم بلند نمي‌شدم) ول گردي و وب گردي بو همش تا هفت با مامان رفتم سينما «جايي براي زندگي» كه دلم مي‌خواست برم ولي نتونسته بودم برم تهران و قزوين بالاخره لطف كرد گذاشت.
پنجشنبه كه تهرانيم مي‌خواستم از فرصت استفاده كنم برم سينما بازم ولي ساعت پنج قرار آبعلي گذاشتن اين دوستاي بابا. نمي‌دونم شايد نرم خيلي خوشم نمياد ازشون بچه هاي هم سن و سال خودم(تقريباً) پيدا كردم توشون و يه جورايي هم دوستيم باهم ولي خوب چيز مشتركي ندارم تقريباً باهاشون. بچه مايه دار هاي شهرك و فرشته كه مهمترين موضوع صحبتشون جديد ترين آهنگ هاي استفاني (يا هر كي كه تو اون موقعيت تو ماهواره مد باشه) يا موبايل كادو گرفتن يكي از دوستاشون از دوست پسرشه (دختره تازه مي‌رفت دوم راهنمايي!!!) . چيزي ندارم بهشون بگم. حاضرنيستم پول اونها رو داشته باشم ولي جرات سوار اسب شدن يا دست زدن به يه بچه لاكپشت كوچولو نداشته باشم. اصلاً نمي‌رم من سالاد فصل مي‌خوام
ديشب كشف كردم انگيزه هاي كوتاه مدت چقدر در مورد من جواب مي‌دن! چيزايي مثل اينكه اگه تو اين مدت يه كاري بكني بعدش مي‌توني يه كاري كه دوست داري بكني. البته ديشب ضدحال خوردم ولي خوب عوضش اين كشف رو كردم. اون طرحي كه گفته بودم مي‌خوام از اول مرداد اجراش كنم ولي نكردم هم يه جورايي توي همين مايه ها بود. كاش جوگير شدن هاي من بلند مدت بود.
اينجا هم خودش جالبه هم لينكاش.
راستي شبا تنها تو اين ياهو مي‌چرخين هواستونو جمع كنيد يهو ديديد يكي اومد چاقو گذاشت زير گلوتون بردتون براش كامنت بنويسين پس تا همچين بلايي سرتون نيومده با زبون خوش بريد كامنت بذارين! البته شوخي كردم داستانك هاش جالبند فقط كامنت يادتون نره.

2005-08-10T01:23:00.000+04:30

2005-07-30T02:03:00.000+04:30

خوبم؟ نمي‌دونم. دپ نزدم فقط يه جوريم. دلم مي‌خواد بدون گوشي آهنگ گوش بدم ولي بالا تولده سر و صداشون مزاحمه. خداييش خيلي فاميل شادي دارن وقتي دور هم جمع مي‌شن هيچي نمي‌تونه ساكتشون كنه. اصلاً به خاطر سر و صداي اينا بود كه من يادم افتاد امروز چندمه. ما هيچ وقت اينجوري نيستيم هيچ وقت جمع شدنمون با دست و آهنگ و رقص همراه نيست هميشه چندتا چندتا مشغول حرف مي‌شيم داره كادو باز مي‌كنه و تشكر مي‌كنه. پارسال چقدر خنديديم. فلفل ادويه و آخر سر هم نمك كه همه از اين يكي شاكي شده بودن. كل كثيف بودن و خوردن. مطمئنم اگه سعيده نرفته بود شمال حتماً مي‌خورد!!! روي همه رو هم كم مي‌كرد. ااااااااااه گوشم رفت عجب سروصدايي
دوشنبه با مامان مي‌رم تهران اونم فقط براي خوش‌گذروني. دو تا سينما و يه استخر سرباز(دلم برا استخر سرباز لك زده امسال نرفتم اصلاً) احتمالاً.
آخرش از رو رفتم گوشي رو گذاشتم رو گوشم. فردا رياضي و فيزيك داريم. خيلي حوصله شونو ندارم. امروز تو كلاس همش تانگو تو اوورا(اگه به انگليسي بنويسم همه‌ي خط رو بهم مي‌ريزه) گذاشته بودن تو ذهنم يه جورايي شده بود موسيقي متن كلاس. جالب بود
يكي از بچه ها امروز براي كلاس ديرش شده بود براي اين كه به موقع برسه مجبور شده بود دربست بگيره. مي‌گفت ديدم پيره مرده ديگه سوار شدم. مرده هم يه چند بار تو راه عقب رو نگاه كرده و يهو شروع كرده به حرف زدن كه كجا ميري و اينا. اين بيچاره هم باز فكر كرده خوب پيره مرده گناه داره جواب داده كلاس. يهو آقا برگشته گفته حالا نرو كلاس و... . بيچاره سكته كرده بود همونجا وسط راه پياده مي‌شه و به جاي زود رسيدن مجبور مي‌شه نصف راه رو پياده . البته فكر كنم از هولش زيادي تند اومده اين نصف راه رو چون دير نرسيد ولي وقتي رسيد هنوز داشت مي‌لرزيد. شانس آورد پرسيدن تا به اون رسيد قطع شد وگرنه فكر نمي‌كنم تمركزي براي جواب دادن براش مونده بود
يادتون باشه به هواي سن راننده سوار تاكسي نشيد

2005-07-28T04:03:00.000+04:30

آدم باش! باشه؟ خوبه
ديروز كامل مدرسه داشتم. زنگ اول رياضي بد نبود معلمش جديد نيست خوش اخلاق هم هست (البته پسر ها برعكس ما ازش دل خوشي ندارن:)) ) درسا هم فعلاً چيز جديد يا سختي نداره. زنگ دوم زيست. معلمش جديده و فكر مي‌كنم خوب باشه منو ياد خاله ي مامانم مي‌ندازه فقط بديش اينه كه انتظار داره همزمان هم به درس گوش بديم و بفهميم هم همه ي تخته رو كه پر كرده نوشته باشيم تند تند مي‌نويسه و پاك مي‌كنه فعلاً كه كتاب هم نداريم بايد از رو همون نوشته ها بخونيم دفعه ي ديگه هم مي‌خواد بپرسه اميدوارم به خير بگذره جلوش ضايع نشيم. زنگ آخر هم شيمي با معلم خودمون يكم جديه و خيلي از بچه ها ازش بدشون مياد و بيشتريا هم ازش مي‌ترسن. نمي‌دونم چرا من نمي‌ترسم. به هر حال خيلي توپه! ديروز هم كلي سر كلاسش خنديديم و خودشم خندونديم. (خنديدنش هنوز بعد از دو سال برامون اتفاق مهميه) البته تقصير خودش بود خواست مثال بزنه گفت مثلاً هركسي كه نمي‌تونه بياد صبا رو از جاش بلند كنه جاش بشينه يهو همه ي كلاس گفتن چرا خانوم هركسي مي‌تونه و شروع كردن از كوچولويي و مظلومي!!!!!!!!!!!!!!! من گفتن و ضايع كردن اون آخرشم گفتيم خانوم برا اين مثال بايد بگيد سعيده كه هيچكي نمي‌تونه بلندش كنه (خود سعيده براي شيمي نمي‌مونه ) چند تا اتفاق ديگه هم افتاد كه تو اون موقعيت باعث خنده شد و تعريفش از اين هم لوس تر مي‌شه. در كل مدرسه خوش گذشت
ساعت سه نيلو اومد خونمون (نه اين نيلوي اينجا) و شيش رفتيم بيرون كادو خريديم بعدش هم رفتيم سفارش هاي اين معلم زيست رو (دو تا كتاب تست) گرفتيم و رفتيم هابيل . هنوز هفت ونيم نشده راه افتاديم كه برم كلاس زباو ولي از بس پياده رو ها ترافيك بود كه با وجود تمام سبقت هاي مجاز و غير مجازي كه گرفتيم پنج دقيقه دير رسيدم كه البته مهم نبود
ديشب اولش كابوس ديدم. نه اين كه فكر كنيد تاريكي و قيافه هاي وحشتناك ديده باشم خواب كسي رو ديدم كه به نزديك يك سال توي بيداري هم برام كابوس بود. نمي‌دونم چرا! تازگي ها نه ديدمش نه راجع بهش حرفي شده بود. هرچي ديشب بهش مي‌گفتم ببين من بيشتر از سه ماهه كه ديگه هيچ كاري به تو ندارم هيچ ربطي بهت ندارم كه مي‌خواي... باور نمي‌كرد. نمي‌دونم آخرش چي شد ولي فكر كنم براي يه لحظه بيدار شدم كه از شرٌش راحت شدم. امروز تو بيداري تو خيابون ديدمش!!! عوضش نزديكاي صبح يه خواب خوب ديدم كه خيلي كم يادمه فقط مي‌دونم خوب بود
بچه ام امروز زنگ گفت روزت مبارك
اوني گفتم ديشب تلفنش رو قطع كردم امروز اومد خونمون اونم با يه كادو!!!!! كم آوردم اساسي. تازه برگشته مي‌گه از دست من ناراحتي؟ گفتم نه بعدش هم گفتم ولش ديگه. گفت ديشب خيلي دپرس شدم ولي تقصير خودم بود ببخشيد. من چي بگم آخه؟!؟ شما بودين كم نمياوردين؟
مي‌دوني من آهنگ رو انتخاب نمي‌كنم. آهنگ خودش شروع مي‌شه تو ذهنم براي خودش مي‌زنه حتي اگه گوش نكنم خودش زمزمه مي‌شه. نمي‌دونم چه جوري توضيح بدم. ديشب هم آهنگ ذهنم سايه س سياوش بود
راستي حرف آهنگ شد يه آهنگ بود كه همون اوايل وبلاگم(حدود سه سال پيش) توي وبلاگ نويد كه هر چندوقت يه آهنگ رو وبلاگش مي‌ذاشت شنيده بودم و عاشقش شده بودم. نه اسم خودش يادم بود نه اسم خواننده‌اش امروز شانسي پيداش كردم و كلي ذوق كردم
يكي رفته شمال. اميدوارم اين چند روز يكم فكر كردن رو كنار بذاره و بهش خوش بگذره. شماهام براش دعا كنيد
:پ.ن
از امروز كه حالم خوب بود استفاده كردم كه يكم از چيزاي عادي تر بنويسم نه غرغر و هذيون هاي يه ذهن آشفته .

فقط ثبت لحظه ها

2005-07-27T03:30:00.000+04:30

بعضي آهنگ ها يا در واقع بعضي خواننده ها هستن كه وقتي بهشون گوش مي‌دي بقيه يكم مي‌تونن حالت رو حدس بزنن گرچه هميشه درست نيست و گاهي وقت ها شوخيه ولي گاهي وقت ها هم درسته. مثل: فريدون فروغي گوش مي‌ده؟ حتماً عاشق شده! سياوش قميشي گوش مي‌ده؟ چي شده چرا دپ زده! (اوليش بيشتر از همه براي شوخي به كار ميره). داشتم سياوش گوش مي‌دادم واقعاً حالم بد بود. دلم براي يكي خيلي تنگ شده بود دلم گرفته بود ياد اون سه روز لعنتي افتادم كه هيچكي باور نمي‌كرد قرص خورده باشه و من داشتم از نگراني مي‌مردم. وقت هايي كه نزديك يه ساعت باهم حرف مي‌زديم وقت هايي كه... هيچ وقت از اين كه براي كسي وقت بذارم دوسش داشته باشم و بهش دلداري داده باشم پشيمون نشدم الان هم نيستم. خودمم اهل اين كه بخوام براي كسي (البته بجز براي يه نفر كه اونم ديگه باهام حرف نمي‌زنه) درددل كنم نيستم كه بگم كسي رو ندارم كه به حرفام گوش كنه فقط نمي‌دونم امشب چرا دوست داشتن خونم زده بود بالا دلم مي‌خواست هركيو دوس دارم پيشم باشه حتي شده يكيشون
آخرين بار با نااميدي اومدم گفتم فقط يه نگاه مي‌كنم اگه كسي نبود مي‌خوابم. سعيده بود پونه ي عزيزم بود نازنين بعد از چند قرن آن شد. بعد ديدم يكي گفت سلامممممممم حالم خيلي بهتر شد يكم دعواش كردم كه چند روزه كجا بوده دلم براش تنگ شده بود كلي براش گريه كردم گفتم كمبود محبت پيدا كردم تحويلم بگير و كلي خودمو براش لوس كردم. گفتم دلم گرفته بزنگ بهم
چه احساسي پيدا مي‌كني منتظر زنگ يكي باشي يكي كه حوصله اش رو نداري زنگ بزنه؟ اونم كسي كه كم كم بيست دقيقه كوتاهتر حرف نمي‌زنه. خودم مي‌دونم خوب برخورد نمي‌كنم باهاش ولي چي كار كنم آخه با كسي كه همه چيش خيلي باهات فرق داره تفكرش علايقش زندگيش... ولي شديداً صميميه و به خودش اجازه‌ي نظر دادن در همه‌ي مواردو مي‌ده چي‌كار بايد كرد؟ من سكوت رو انتخاب كردم كه دعوامون نشه و همه چي تموم شه. مخصوصاً كه تو دعوا شديداً ميره روي اعصابم با خونسردي كه بعدش نشون مي‌ده. شروع كرد به شاكي بازي كه چرا اينجوري مي‌كني صبا و نصيحت كردن در مورد رفتار اجتماعي و اين كه تو هنوز كوچولويي و اين چيزا رو نمي‌فهمي و...!!! قطع كردم. تا چند دقيقه گوشي رو نگه داشت بالاخره قطع كرد
...زنگ زد. حرف زديم. خندوندم براش آه كشيدم تحويلم گرفت بهم گفت دزد
حالم يكم بهتره اگه فقط اوني كه اول گفتم دلم براش تنگ شده هم بود خوب خوب مي‌شدم ولي نيومد بگه ماماني روزت مبارك. گرچه مي‌دونستم نصفه شبي كامپيوترنداره شايد فردا... هيچي نمي‌گم دوس ندارم سيريش يا مزاحم باشم

عادت ندارم كامنت دوني رو ببندم هرچي مي‌خواين بگين ولي نصيحت نه پليز

2005-07-26T01:36:00.000+04:30

دلم مي‌خواد با آهنگ بچرخم اونقدر بچرخم كه سرم گيج بره و با تموم شدن آهنگ بيفتم رو زمين
بچرخ بچرخ بچرخ چرخ چرخ چرخ
لالالالالالا لالالالا لالالالالالا لالالالا ..................... .
دلم مي‌خواد با يكي حرف بزنم هركي مي‌خواد باشه فقط دوسش داشته باشم. من همه‌ي دوستامو دوس دارم
دلم مي‌خواد بخندم اونم از ته دل يا شايدم گريه كنم هق هق
داد بزنم
چرا شنبه نمي‌شه؟فكر نكن علافم ها كلي كار دارم حتي براي همين فردا صبح ولي... كلافه م. چرا صداي اين بلندتر نمي‌شه؟ مي‌خوام اونقدر بلند شه كه همه چي توش گم شه
شيندلر ليست گذاشتم. اينم بلندتر از اون نمي‌شه اشكم رو درآورد ولي آروم و بي صدا.
بعضي آهنگ ها ديوونه‌ها رو ديوونه تر مي‌كنه
:پ.ن
چه احساسي پبدا مي‌كني اگه وقتي حالت اينجوريه به يكي سلام بدي به جاي جواب سلامت بگه كاري داري؟ و وقتي بگي نه بره؟؟؟

2005-07-18T16:45:00.000+04:30

خوب بد؟ خودمم نمي‌دونم. يه جورايي قاتي كردم. اين چند روز خيلي بد بود. كلي بدي كه از هيچ غلطي نمي‌تونستم راجع بهشون انجام بدم هيچ كمكي از دست من ساخته نبود. ديدن اون عكسها خوندن اون سكوت ها شنيدن ناراحتي هاي يه دوست ( از نظر من يه دوسته كه مثل همه‌ي دوستام دوسش دارم از نظر خودش نمي‌دونم) . ي

ديشب همه چيز يكم بهتر شد. سكوت ها تموم شد حداقل. يكم تونستم با كسي بچتم كه تو حرفاش بجز خنده نباشه.
خسته و بي‌حس ام. كلاس زبانمونو ديگه به اندازه‌ي سابق دوست ندارم يه سري از بچه هايي كه قبلاً اين كتاب رو خوندن و كلاس بعديشون تشكيل نشده و حالا دارن دوباره اين ترم آخر رو مي‌خونن كه با ما بيان بالا اومدن تو كلاسمون كه بدون هيچ دليلي اصلاً ازشون خوشم نمي‌اد دست خودم هم نيست.
حوصله‌ي خوندن كتاب هاي درست حسابي رو كمتر دارم تو اين چند روز به جاش كتاب جنايي مي‌خونم از اونايي كه نمي‌توني قبل از اين كه تموم بشه زمين بذاريش.
براي خودم يه طرح دارم كه مي‌خوام از اول مرداد عمليش كنم ولي هنوز كاملش نكردم حوصله‌ي كامل كردنش رو هم ندارم اميدوارم تا قبل از اين كه مرداد برسه حالم خوب بشه. يه جورايي مثل بازيه براي آدم شدن. كسي نمي‌خواد همراهي كنه؟ البته به شرطي كه مسخره نكنه
باز من دعوام شد. دعوا كه نه فقط داشت شوخي مي‌كرد منم حالم بد بود بدون هيچ حرفي گفتم حوصله ندارم باي. فكر كنم ناراحت شد
مي‌نويسم بيشتر براي اين كه خودم بفهمم تو ذهنم چه خبره وگرنه هيچ حرف خاصي براي گفتن نيست. غر زدن هم كاري خوبي نيست ولي فعلاً كار ديگه اي از دستم برنمياد
به نظر شما دعوا ها و مقايسه هايي كه تو اين مدت تو وبلاگشهر شد خيلي مسخره و بي‌رحمانه نبود؟
يه خواهش! مي‌شه اگه در مورد هر حرفي كه اينجا زدم نظر يا حرفي داريد همينجا بزنيد؟ گاهي وقت ها اصلاً نمي‌كشم كه تو حرف و چت بخوام جواب بدم .

2005-07-15T00:32:00.000+04:30

Fix U
(coldplay)

When you try your best but you don't succeed
When you get what you want but not what you need
When you feel so tired but you can't sleep
Stuck in reverse

When the tears come streaming down your face
When you lose something you can't replace
When you love someone but it goes to waste
could it be worse?

Lights will guide you home
and ignite your bones
And I will try to fix you
High up above or down below
when you too in love to let it go
but If you never try you'll never know
Just what your worth

Lights will guide you home
and ignite your bones
And I will try to fix you
Tears streaming down your face
When you lose something you cannot replace
Tears streaming down your face and I
Tears streaming down your face
I promise you I will learn from my mistakes
Tears stream down your face and I
Lights will guide you home
And ignite your bones
And I will try to fix you

خصوصي

2005-07-14T20:31:00.000+04:30

مثلاً قرار بود اينجا سكرت باشه فكر كنم فقط مامانم باشه كه هنوز از اينجا خبر نداره. مامان نكنه تو هم مي‌خوني و صداشو درنمي‌اري؟؟؟؟
: يه جواب كوچولوي خصوصي به نسي
من شما رو فراموش نكرده بودم من داشتم از حسادت اينكه شما باهمين و من تنهام مي‌مردم. آدم دو سه روز حالش بده مي‌خواد تنها باشه نه براي هميشه اونموقع كه مي‌خواستم ... . آره من دوست ندارم كسي بهم گير بده دوست ندارم تو كارام دخالت كنه خيلي هم زود عصباني مي‌شم ولي مگه دوستي يعني اينا؟ راستي نسي خيلي دوست دارم(اگه بهم بگي چمچش مي‌كشمت)
خوب تموم شد اميدوارم سوتفاهم ها براي جفتمون رفع شده باشه شايد اونقدر هم بد نشد.
باز حرف دارم ولي باشه تو يه پست ديگه

2005-07-14T03:04:00.000+04:30

يك سال و يك ماه پيش بود آخرين امتحانم رو دادم با بچه ها رفتيم هابيل بستني خورديم قرار بود ساعت يازده خونه باشم كه حركت كنيم. دقيقا سر يازده رسيدم خونه . رفتيم تهران فرداش مامان اينا رفتن. موبايل دستم بود تلفن جاهايي كه بودم رو داشتند انتظار داشتم دلشون برام تنگ بشه بهم زنگ بزنن و از همه‌چي برام تعريف كنن ولي...
بيشترين كسي كه به يادم بود اين بود. يه بار هم اين حالم رو پرسيد كه كلي روحيه گرفتم يه نفر ديگه هم بود كه گاهي حالم رو مي‌پرسيد ولي دوست هاي دخترم...
به نسي كه زنگ مي‌زدم يا گاهي كه خودش زنگ مي‌زد حرفي نداشت كه بهم بزنه دلم مي‌خواست حرف بزنم دلم مي‌خواست از چيزايي كه دلم براشون تنگ شده بود بشنوم ولي وقتي گفتم بحرف ديگه گفت آخه چيزي ندارم بگم... دلم خورد شد
سعيده هم يه بار زنگ زد تولدمو تبريك گفت و شايد يه بار هم خودم بهش زنگ زدم ولي احساس مي‌:ردم اونم حرفي نداره با من بزنه
بهترين دوستام چيزي نداشتن كه به من كه ازشون دور بودم بگن
يه نفر ديگه هم دوبار زنگ زد كه تمام اين يك ماه رو زهرم كرد طوري كه حتي به فكر سوزوندن سيم كارت افتادم(البته فقط در حد فكر)
تو اون يه ماه فهميدم هيچ‌كس رو ندارم و از اون موقع تا حالا تنهام تا ميام فكر كنم يه دوست دارم يه چيزي پيش مياد كه مي‌فهمم اشتباه كردم
تلفن اتاق من جداست. يه بار حالم بد بود دلم آرامش مي‌خواست از دوستام خواستم چند روز باهام كاري نداشته باشن. همه خيلي راحت اين درخواست رو ناديده گرفتن و وقتي به تلفن اتاقم جواب ندادم به اون يكي تلفن خونه زنگ زدن و تازه طلبكار هم بودن كه چرا گوشي رو برنمي‌داري؟؟؟ خيلي وقته ديگه كمتر كسي بهم زنگ مي‌زنه
همه وقتي بهت نياز دارن وقتي ناراحتن ميان سراغت وقتي غم و غصه دارن و دلشون مي‌خواد درددل كنن. از اين ناراحت نيستم خيلي هم خوشحال مي‌‌شم بتونم با گوش دادن به درددل كسي ودلداري دادن و هم دردي كردن و راه حل پيشنهاد دادن به كسي كه ناراحته و مغزش قفل كرده كمك كنم. ولي دلم هم مي‌گيره وقتي مي‌بينم همين آدمها همين دوستايي كه من يه زماني نزديكتريك كسشون بودم حالا فراموشم كردن.
اينا فقط يه درددل بود ببخشيد اگه سرتون رو درد آورد و حوصلتون رو سر برد
:اينم يه توضيح كوچولو براي سؤال اين
تمام بچه هاي دوستها و همكارهاي مامان من پسر هستند و من با خيلي از اينها بزرگ شدم علي هم كه گاهي ازش اسم مي‌برم يكي از همون دوستهاست كه يازده ساله باهم دوستيم. اون محسن هم كه نوشته بودم از همون دوست هاس كه متاسفانه به خاطر ديونه بازي ها و لجبازي هاي پدر و مادرش خيلي اذيت شده. ببخشيد اگه من گاهي وقتها يادم مي‌ره نوشته هامو جز خودم بقيه هم مي‌خونن اگه چيزي رو غيرعمدي گنگ نوشته باشم اگه بهم بگيد مثل اين توضيح مي‌دم

2005-07-14T01:43:00.000+04:30

2005-07-13T17:15:00.000+04:30

.اه من دوباره حالم بده
ديشب تا ساعت چهار و نيم داشتم كتاب مي‌خوندم وبه خاطر همين هم صبح نتونستم به موقع بيدار بشم. (مي‌خواستم مدل اتاقمو عوض كنم)
گاهي وقت ها تشخيص دادن راه ها از همديگه چقدر سخته
چرا
چرا اينقدر تو لوسي و از هر حرف كوچيك برا خودت يه كوه مي‌سازي و به خاطرش دپ مي‌شي؟؟؟؟ مسخره
زمين و زمان دارن رو اعصابم پياده روي مي‌كن
يكي بياد باهم بحرفيم يكم. نمي‌خواد كسي تحويلم بگيره فقط رو اعصابم قدم نزنه كافيه
؟كسي نيست

2005-07-11T01:33:00.000+04:30

2005-07-10T02:53:00.000+04:30

حالم بده بده بده!
هوا يه بويي مي‌ده يه جورايي بوي خاك . بوي شمال مي‌ده چقدر خوش گذشت اصلاً دلم نمي‌خواست تموم بشه
حالم از خودم بهم مي خوره از دور و برم همين طور
با اين دعوا كردم

نظر دادن براي اين هم سخت شده
تخت خريدم
پنجشنبه پيش(روز تولدم) موهامو زده بودم. همشو صاف صاف شونه كردم پايين بدون يه ذره ژل يا هرچيزي كه بخواد نگهش داره قيافم از مظلومي در اومده مامان همش مي‌گه موهاتو بزن بالا عين بچه تخس ها شدي ولي خودم شديداً دارم با اين چتري هاي كوتاهم حال مي‌كنم
قانون خيلي چيز مزخرفيه! دين هم همينطور اصلاً تمام دستورات كلي مزخرفند. هر چيزي كه همه رو به يه چشم ببينه و راجع بهشون قضاوت كنه...
از راجع به كسي حرف زدن بدم مي‌اد حالم از مهدي وقتي قيافش رو يه جوري كرد و به ضحا گفت همون بهتر كه محسن رو نديدي تازگي ها بهم خورد مهدي بچه است تازه مي‌ره دوم راهنمايي ولي خوب اصلاٌ از رفتارش خوشم نمي‌اد شايد علي هم وقتي اون سن ها بوده همينجوري بوده ولي منم همونقدري بودم بدم نمي‌اومده ازش
هيچ وقت فكر نمي كردم اينقدر از خودم بدم بياد كاملاٌ از خودم نا اميدم دارم تمام تلاشم رو مي‌كنم كه با كسي كه ازش بدم مي‌اد فرق داشته باشم ولي مبارزه ي سختيه
جوجه هاي نوشي كجان يعني الان؟؟؟ فكر اينكه هر روز صدها مادر ديگه مي‌تونن به همين راحتي از ديدن بچه هاشون تو اين كشور گل وبلبل محروم بشن وحشتناكه البته اميدوارم نوشي عزيز زود زود به جوجه هاش برسه ولي بقيه...
بازم بوي شمال اومد
احساس مي‌كنم توي قفسم
يكي از سه تا كتابي كه نيما(پسر عمه ام) بهم كادو داده بود خوندم اسمش همه‌ي نام‌ها بود. يه كارمند بايگاني كل كه سرگرميش جمع كردن مطالب از مجله ها و... راجع به افراد مشهور بوده يه روز تصميم مي‌گيره كه از شناسنامه ي اين افراد هم كپي داشته باشه تا پرونه هاش كامل بشه. شبونه از دري كه خونشو به بايگاني كل وصل مي‌كرده و قانوناً حق استفاده ازش رو نداشته مي‌ره و برگه‌ي افرادي كه مي‌خواست پيدا مي‌كنه ولي يه برگه ي يه زن ناشناس رو هم به اشتباه با خودش مي‌اره. ناخوداگاه از اون هم كپي مي‌كنه و بدون اين كه دليلي داشته باشه تصميم به پيدا كردنش مي‌گيره. آقا ژوزه كه تا قبل از اين كاملاً تابع قانون و مقررات بايگاني كل بوده براي پيدا كردن زن ناشناس دست به هر خلافي مي‌زنه از جعل حكم تا شكستن شبونه ي پنجره‌ي مدرسه‌اي كه زن توش درس خونده براي پيدا كردن ردش و...
توي همين مدت كه مي‌گشته زن خودكشي مي‌كنه. آقا ژوزه يه روز موقع كار مي‌فهمه برگه‌ي زن سرجاش نيست واين يعني مردن زن. به قبرستون مي‌ره و با استفاده از اسم بايگاني كل مي‌فهمه زن خودكشي كرده و توي قطعه‌ي خودكشي كرده ها دفن شده. پياده راه طولاني رو توي قبرستان طي ميكنه و شب رو توي تنه ي يه درخت بالاي قبر زن ناشناس مي‌‌گذرونه صبح چوپاني رو مي‌بينه و چوپان بهش مي‌گه كه اون پلاك روي قبر ها رو عوض مي‌كنه تا مرده ها راحت باشن

چيز زيادي به آخرش نمونده ولي مي‌ذارمتون تو خماري مي تونيد بريد كتابشو بخونيد نويسنده‌اش هم ژوزه سارامگو همون نويسنده ي كتاب كوري ه

قصه ي آخر شب هم براتون گفتم ديگه چي مي‌خوايد؟ كوچولوهاي عزيز شب بخير(مشلك من نيست اگه روز اينو مي‌خونيد)

2005-07-03T03:04:00.000+04:30

سلام
خوبين؟ من اي بد نيستم. اين روزا يه جوراييه نه مي شه خوب بود نه مي شه بد بود تا حالت مي‌اد سر جاش بياد يه ضد‌ حال مي‌خوري و تا مياي دپرس باشي يه چيز خوب حالتو مي‌اره سر جاش! و اينجوري مي‌شه كه آدم مي زنه به سرش مثل من
خيلي شاهكاره صبح كه از خواب پا مي شي اشكتو در بيارن نه؟ راستي اين شعر(معر) ي كه روي آهنگ يار دبستاني براي احمدي نژاد(يا به قول نبوي الفنون) گذاشتن شنيديد؟؟؟ اگه گوش نكرديد همون بهتر كه گوش نكنيد حرص من كه شديداً در اومد هرچي فحش از دهنم در اومد به شاعر و خواننده هاش دادم. بابا مي‌خوايد براش آهنگ بسازيد چرا مي ر...نيد به آهنگ بقيه؟؟؟(با عرض معذرت) دلم يه آهنگ توپ مي‌خواد كه نه پيارسال(فكركنم)و امسال(اين يكي رو نديدم از مامان شنيدم) خوانندش اومده باشه تو تلويزيون و... نه توي فيلم كما توي صحنه هاي آماده شدن پسره براي حاضر شدن سر قرار اونم با كلي دروغ استفاده شده باشه و نه كسي بتونه روش بگه محمود احمدي نژاد! در ضمن صداشونم خيلي بد بود
تولد تهرانم خوش گذشت جاي همتون خالي. دوشنبه هم اينجا به بچه ها شام مي‌دم و اونوقت يه روز كه سرحال بودم كامل مي‌نويسمشون(شما مي‌تونيد اگه حوصلتون سر مي‌ره نخونيد)
وبلاگ نوشتن رو كه شروع مي كني اولش مي‌گي به هيچكي نمي‌گم فقط مال خود خودم باشه كه مجبور نشم خودمو سانسور كنم. البته اين حال هم ممكنه كه از همون اوول ذوق كني و به چند نفر بگي به هرحال اگه اون اول هم نگي بعد از يه مدت يه چيز جالب مي‌نويسي يه نظر جالب راجع به كسي مي‌دي و دلت مي‌خواد خودشم بدونه و آخرش وسوسه مي‌شي و به چند نفر مي‌دي يهو به خودت مي‌اي مي بيني از دوروبريات هركي اهل اينترنت هست وبلاگتو مي‌خونه اونوقته كه كم كم نمي‌توني خودت باشي همش بايد مواظب باشي الان اونايي كه اينو مي خونن و تو رو مي‌شناسن با خوندن اين نوشته چي فكر مي‌كنن نكنه به خودشون بگيرن نكنه ناراحت بشن نكنه چيزي كه دلت نمي‌خواد يكي بدونه از اين طريق بفهمه نكنه برات دردسر بشه و هزار تا نكنه ي ديگه... اونوقت پشيمون مي‌شي و هيچ كاري نمي‌توني بكني جز اين كه هي خودتو سانسور كني كم كم دوباره مي‌شي همون شخصيتي كه خارج از اينجا هستي همون ماسك رو زدي به صورتت و داري همون تظاهر ها رو انجام مي‌دي. من وقتي وبلاگ نوشتن رو شروع كردم آبان يا شايد هم آذر سالي بود كه كلاس سوم راهنمايي بودم يه سال از عمر وبلاگ هايي مثل هودر و خورشيد خانوم عزيزم مي‌گذشت و من چند ماهي بيشتر نبود كه با اين وبلاگشهر بزرگ كه اونموقع هنوز كوچيك و جمع و جور بود آشنا شده بودم كوچيكترين بلاگر نبودم ولي جزو جوون ترين ها بودم و اينجوري يه دوره ي جديد توي زندگيم شروع شد الان وقتي نوشته هاي اون موقع رو اون نوشته هاي اوليه يا حتي يه سال اول رو مي خونم بعضي جاهاش مي خندم گاهي به خودم و گاهي به اتفاق هايي كه افتاده بود ولي بعدش دلم مي‌گيره و دلم مي‌خواد بزنم زير گريه يه جور دلتنگي براي اون روزهاست كه گذشت. سهراب/ آيدين/ ناديا/ محي و..........
وسط هاي سال تحصيلي قبل بود كه از سانسور كردن خودم خسته شدم و ديگه ننوشتم تا همين چند ماه پيش كه دوباره شروع كردم همين جا نوشتن تو اين مدت سكوت يه بار اومدم يه وبلاگ ديگه بنويسم ولي نتونستم دوتا پست بيشتر بنويسم توش يه جوري بود دوسش نداشتم من خانوم كوچولو بودم نمي تونستم يه شخصيت جديد پيدا كنم حتي مجازي من ... نبودم
نوشتن راحت نيست خيلي وقتها بيان چيزي كه تو فكرته توي يه متن خيلي سخت مي‌شه مي‌توني بنويسي ولي نه درست اون چيزي كه مي‌خواستي ولي ننوشتن سخت تره مخصوصاً وقتي به نوشتن عادت كرده باشي.
كاش همه اينجا رو مي‌خوندن ولي نمي‌دونستن كه اين منم
مثلاً مي‌خواستم طولاني ننويسم مثلاً مي خواستم قبل از ساعت يك بخوابم. واقعاً اين اراده ي من منو كشته

!باي باي

:پ.ن
به اين هم سر بزنيد تازه به دنيا اومده

2005-06-30T01:18:00.000+04:30

16 sal e pish hamin sa@a to ye bimarestan to tehran ye dokhtar kuchuloo ba'd az kolli aziat kardane mamanesh be donia oomad, hanoozam mashghool e aziat kardane!

2005-06-26T17:40:00.000+04:30

ديشب ساعت يك و نيم تصميم گرفتم بخوابم ساعت دو رفتم توي رختخواب كه بخوابم اما خانوم نذاشت هي بهم چشمك زد آخرش گفتم باشه خوب مي‌خونمت ولي فقط تا دو و ربع آخرش ديگه چشمام باز نمي‌موند نگاه كردم ديدم ساعت سه شده ديگه از رو رفتم و گرفتم خوابيدم. چقدر فاصله ي بين تصميم و عمل من زياده! تازه چون صبح بايد ساعت هفت بيدار مي‌شدم مي خواستم زود بخوابم
اين آب چي داره كه من اينقدر دوسش دارم؟؟؟ مثل هميشه امروز هم برام آرامش بخش بود با اين كه تمرين ها باعث شده بود موقع بيرون اومدن از استخر دستام شديدا خسته باشه و درد كنه ولي يه احساس خيلي خيلي خوب داشتم. فكرش رو بكن استخر با آهنگ لاو استوري* و كرلس ويسپر** دلم يه استخر بزرگ تميز مي‌خواد با يه ضبط كه بشه صداشو اونقدر زياد كرد كه زير آب هم شنيده بشه و يه نوار(يا سي دي) پر از آهنگهاي آرامبخش دوست داشتني فقط برا خود خودم البته اگه بچه هاي خوبي باشيد گاهي هم شماها رو دعوت مي كنم. شنا بلدي؟
ديروز حالم خيلي بد بود يه جوراي شده بودم مرده متحرك! بي حال و بي حس بودم ساعت يازده از خواب پا شدم و نزديكهاي دو بود كه خوابيدم تا حدود شش عوضش الان خوب خوب خوبم دل هركي هنوز دپرسه بسوزه از خودم خوشم اومد معمولاً زود مي تونم در مورد چيزهايي كه گذشته و ديگه كاري از دستم بر نمي‌اد روحيه ام رو به دست بيارم به خاطر همين هم هست كه اينقدر در مورد نمره بي خيالم! وقتي از جلسه امتحان اومدم بيرون ديگه مي گم هرچي شد شد. پيشنهاد مي كنم اگه شما هم حالتون خوب نيست بريد استخر(غرق نشيد يه وقت من قاتل بشما) يا هر كار ديگه كه دوست داريد.
راستي امروز خانوم رو هم بعد استخر تموم كردم. از امينه بيشتر دوسش داشتم.
آهان مي تونيد اين رو هم بخونيد يكم بخنديد.
ديگه فعلاً هيچي

* LOVE STORY
**CARELESS WHISPER

پ.ن:
آره نه چادر اجباري مي شه نه ريش اينه همش شوخي بود ولي كاش واقعاً مشكل ما فقط اينا بود. به هر حال الان ديگه فقط مي تونيم اميدوار باشيم.

2005-06-25T03:16:00.000+04:30

بوهاي خوبي نمي‌اد بوي تقلب مي‌اد البته نه از نوع سر امتحان كه مي چسبه! از بدترين نوع تقلب كه سرنوشت يه كشور رو عوض مي كنه
بوي احمدي نژاد هم مياد متاسفانه. همه عزا گرفتن ولي سعي مي كنن با مسخره بازي روحيه رو حفظ كنن. مي گم بريم چادر بخريم تا گرون نشده يكي ديگه مي گه بريم مچ بند با چادر ست كنيم به فرشاد مي گم بايد موهاتو كوتاه كني و ته ريش بذاري(گرچه دلش به پارتيش خوشه)
هيچ كاري نمي تونيم بكنيم جز رد و بدل كردن خبر هاي بد. اه اعصاب ندارم ديگه من برم بخوابم كه به قول اين زودتر فردا بشه

2005-06-24T17:19:00.000+04:30

2005-06-24T04:03:00.000+04:30

خسته خسته خسته !

اينهمه حرف زدن اين همه نوشتن آخرش چي؟ به هرحال من فردا مي رم راي مي دم و دوباره همون قدر كه وقتي مي خواستم به معين راي بدم بد و بيراه شنيدم مي شنوم و در واقع بيشتر چون خيلي از موافق هاي اون موقع الان مخالفم هستند. هيچ دفاعي نمي كنم اوناي كه مي‌ خواستن راضي بشن و راي بدن با حرف آدماي گنده تر از من و عقل خودشون تصميم گرفتن و اونايي هم كه نمي‌خوان با حرف من نظرشون عوض نمي شه چرا خودمو خسته كنم؟

درود بر تو ای زندگی ! وای از تو ای زندگی !

2005-06-22T13:47:00.000+04:30

!راي مي دم ولي براي رايم ارزش قائلم

2005-06-22T02:04:00.000+04:30

شرايط بحراني و حمايت از هاشمي
هم‌ميهنان گرامي؛با توجه به نتايج اعلام شده انتخابات رياست جمهوري كه حكايت از آن دارد كه آقايان هاشمي رفسنجاني و احمدي‌نژاد به دور دوم راه يافته‌اند، ما امضا كنندگان بيانيه زير علي‌رغم آنكه مواضع كاملا متفاوتي در مرحله اول انتخابات داشته‌ايم، از آقاي اكبر هاشمي رفسنجاني در مرحله دوم انتخابات حمايت كرده و به طور جدي از همگان مي‌خواهيم تا براي جلوگيري از آن‌چيزي كه به عقيده ما يك فاجعه بسيار نزديك و در كمين است، به هاشمي رفسنجاني راي دهند. از تمامي فرهيختگان منتقدي كه به آينده و سرنوشت ايران اهميت مي‌دهند مي‌خواهيم تا در شرايط كنوني، از بحث‌ها و نقدهاي تفرقه‌افكن خودداري كرده و ضمن راي‌دادن به هاشمي رفسنجاني ديگران را نيز دعوت به راي دادن به ايشان كنند.